Piękna zieleń. Słońce powoli chowa się za szczyty gór, a ptaki dają w dolinie swój ostatni koncert. Robi się cicho. A wokół…żółte łany kwiatów.
Rudbekia naga nie pochodzi z Bieszczad. Przywędrowała tutaj aż z Ameryki Północnej. Dawniej sadzono ją przy chałupach, w ogródkach i przy płotach. Była piękna, ale nie tylko o wygląd tutaj chodziło. Kiedy zakwitała, pojawiały się przy niej pszczoły, trzmiele i inne owady.
Rudbekia miała również zastosowanie praktyczne. Wykorzystywano ją do uzyskiwania naturalnego barwnika do płótna.
Rozmnaża się zarówno przez nasiona, jak i przez podziemne kłącza, dlatego potrafi z czasem zajmować coraz większy teren.
I właśnie dlatego dzisiaj można spotkać całe żółte łany tam, gdzie kiedyś znajdowały się wsie których dziś już nie ma.
Rudbekia tak jak wspomniałem nie jest rodzimą rośliną Bieszczad. Dzisiaj zalicza się ją w Polsce do gatunków obcych, a w odpowiednich warunkach może zachowywać się inwazyjnie. Potrafi szybko się rozrastać i tworzyć zwarte skupiska, ograniczając miejsce dla innych gatunków. Coś, co kiedyś człowiek przywiózł do swojego ogrodu, żeby cieszyło oczy i przyciągało owady, po latach może stać się trwałym elementem całego krajobrazu.
Kiedy wieczorem stoję gdzieś w Bieszczadach i widzę te żółte kwiaty, nie potrafię patrzeć na nie tylko jak na roślinę. Zastanawiam się. Kto był tutaj przede mną? Kto chodził tą drogą? Kto otwierał drzwi domu, którego dzisiaj już nie ma? Kto posadził pierwszą rudbekię? Co roku, kiedy przychodzi ich czas, znowu zakwitają. Kołysane przez bieszczadzki wiatr.
Adam Szary to to dla mnie autorytet jeśli chodzi o roślinność bieszczadzką. Jeżeli interesują was flora Bieszczad, polecam jego profil oraz książki, które napisał. To prawdziwa kopalnia wiedzy o tym co tu rośnie.
Czasami Rudbekie mijamy obojętnie, nie wiedząc,ze historia nie zawsze jest zapisana na kartach książek. Czasami…
po prostu kwitnie.
Komentarze
Prześlij komentarz