Kiedy pożegnałem gościnnego leśniczego, ruszyłem w kierunku Srebrnej Góry. Na miejsce dotarłem późnym popołudniem. Po prawie tygodniu koczowania w lesie marzyłem już tylko o ciepłym prysznicu i wygodnym łóżku. Okazało się, że szczęście mi sprzyja. Pomimo że był środek wakacji, w schronisku nie było nikogo. Kolejna grupa miała zakwaterować się dopiero za dwa dni. Pokój był sześcioosobowy. Trzy podwójne prycze, a łazienka na korytarzu. Wykąpany postanowiłem coś zjeść. W pobliskim barze zamówiłem bigos, bułkę i herbatę. Po kilku dniach żywienia się kanapkami i sardynkami z konserwy to danie było iście królewskie. Portierem w miejscu mojego kwaterunku był starszy człowiek. Kupiłem kilka browarów, a że był palący, również dwie paczki Klubowych. Usiadłem na zewnątrz. Staruszek siedział samotnie, wpatrując się w zachodzące słońce. Czy można się przysiąść Zapytałem. Oczywiście.
Usiadłem obok. Przez chwilę milczeliśmy, aż w końcu staruszek odwrócił głowę w moją stronę. Ty też z tych, co skarbów szukają. Zamurowało mnie. Tak odparłem. Interesuje mnie ten temat. Machnął ręką, jakby chciał odpędzić natrętną muchę. Co chwila jest tu ktoś taki jak ty. Pytają, idą…I co? przerwałem. Nic. Kto by co znalazł w tym labiryncie? Biedy tylko można sobie napytać. Ci, którzy zostali tu po wojnie, mówili, że w podziemiach jest jedenaście pięter, a może i więcej. Tak wykorzystali dawne sztolnie po kopalni srebra. Kto to budował, głupi nie był. Chłopak tam życie stracił. Do studni wpadł. Z siedemdziesiąt metrów miała. A ile ich tak jeszcze jest, Bóg jeden wie. Ilu weszło i nie wyszło…
Perspektywa, którą roztoczył przede mną staruszek, nie była zbyt optymistyczna. Przez chwilę obracałem w dłoni butelkę, zastanawiając się nad jego słowami. A pan jak sądzi? Jest tam coś czy to tylko plotki? A pewnie, że jest! Pamiętam jednego Niemca, co po wojnie został. Ruskie i nasi kilka razy go przesłuchiwali. Żonę miał Polkę. Znaczy, pochodziła z polskiej rodziny. Mówił, że więźniów pędzili, a na dół żaden nie zszedł. Że nocą ludziom kazali okna zasłaniać i słychać było samochody, jak jadą pod górę. A po wojnie? Co w ogródkach było, to cuda! Naczynia, słoiki, ubrania w kankach na mleko. Kto miał więcej szczęścia, to i srebrne sztućce znajdowali. A niektórzy podobno i skarby. A pan długo tu mieszka. Od pięćdziesiątego czwartego. Wypił ostatni łyk piwa i podniósł się powoli.
Muszę już iść. Kładź się spać. I uważaj na siebie. Te sztolnie mają swoje tajemnice.
Gdybyś ty, dziadku, wiedział, gdzie ja już nie byłem…pomyślałem. Nie wypowiedziałem jednak tych słów na głos. Rankiem sprawdziłem latarki, spakowałem wszystko, co niezbędne, i ruszyłem w kierunku fortu. Donjon zrobił na mnie piorunujące wrażenie. Wejście było zabite kilkoma deskami. Obok wisiała tablica z ostrzeżeniem: „Przebywanie na terenie obiektu grozi śmiercią”. Jeden ruch i byłem na dziedzińcu. Chaszcze i krzewy sięgały wyżej niż ja. Całość robiła niesamowite wrażenie. Miejsce wyglądało tak, jakby od lat nikt nie miał odwagi zakłócić jego spokoju. Z każdej strony otaczały mnie zarośla, kamienne mury i ciemne otwory, za którymi kryło się coś, czego nie potrafiłem sobie wyobrazić. Obszedłem dziedziniec dookoła, co kawałek zaglądając do każdej napotkanej dziury. W końcu natrafiłem na coś w rodzaju wnęki. Prowadziły z niej schody, ostro opadające w dół. Zapaliłem latarkę.
Powiało chłodem i stęchlizną.
Wyciągnąłem kredę. Postanowiłem rysować strzałki w kierunku przeciwnym do tego, w którym szedłem, i numerować je. Bardzo ostrożnie posuwałem się naprzód. Co kawałek trafiałem na zarwany fragment sklepienia. Z góry zwisały kamienie, a pod nogami walały się odłamki cegieł i gruzu. Korytarz rozwidlał się. Postanowiłem iść w prawo i trzymać się tej strony. Schody prowadziły coraz niżej, a za nimi ciągnął się kolejny korytarz. Co dwa, trzy metry rysowałem strzałki. Numeracja rosła. Dochodziłem już do pięciuset. Byłem chyba na trzecim poziomie, kiedy usłyszałem jakiś dźwięk.
Początkowo pomyślałem, że to woda. Może znalazła sobie ujście i gdzieś spływała. Jednak w miarę jak szłem naprzód, odgłos stawał się coraz wyraźniejszy. Nie przypominał szumu ani kapania. Były to raczej uderzenia.Powolne, dochodzące gdzieś z głębi.
Skóra ścierpła mi na plecach.
Naczytałem się i nasłuchałem o strażnikach podziemi, o ludziach, którzy mieli strzec ukrytych skarbów, i o tych, którzy podobno nigdy nie opuścili mrocznych korytarzy. Traktowałem te opowieści z przymrużeniem oka. Ale żeby tutaj, teraz, na własne uszy?
Zgasiłem latarkę. Nie wiedziałem, jak daleko sięga jej promień. Tym bardziej że dźwięk nagle ucichł.
Kilka metrów ode mnie znajdował się filar. Schowałem się za nim i czekałem. Nie wiem, ile minut upłyneło. Może pięc , może pietnaście. W takich chwilach czas przestaje mieć znaczenie. Człowiek słyszy własny oddech, bicie serca i każdy, nawet najdrobniejszy szmer. Ciekawość jednak zwyciężyła. Ściągnąłem sweter i zrobiłem z niego osłonę na reflektor. Chciałem, żeby światło dawało tylko niewielki poblask, zaledwie na kilka centymetrów przed moimi stopami. Krok po kroku postanowiłem podejść bliżej. Ktoś stukał. I to gdzieś niedaleko. Korytarz znów się rozwidlał. Tym razem dźwięk dochodził z lewej strony. Zatrzymałem się. Po chwili stukanie ucichło. Zamarłem. Wiedzą o mnie? Nie było gdzie się ukryć. Kamienne ściany, ciemność i świadomość, że gdzieś tam, kilka metrów ode mnie, może znajdować się ktoś, kto nie będzie mi przychylny..wtedy usłyszałem rozmowę w języku niemieckim. Głosy należały prawdopodobnie do dwóch młodych kobiet. Ktoś jeszcze czegoś tutaj szukał. Przez głowę przemknęło mi mnóstwo myśli. Kim były? Co robiły w podziemiach? Czy znały te korytarze? A może, podobnie jak ja, błądziły po omacku, licząc na znalezienie czegoś, co od dziesięcioleci pozostawało ukryte. Postanowiłem się wycofać.
Bałem się, że w pośpiechu narobię rumoru. Każdy krok stawiałem ostrożnie, starając się nie potrącić żadnego kamienia. Nie wiedziałem, czy kobiety nadal tam były, czy może ruszyły w moim kierunku. Nie miałem zamiaru tego sprawdzać. W głowie miałem tylko jedno wyjść. Kiedy wreszcie ujrzałem światło dzienne, poczułem ulgę, jakiej nie pamiętałem od dawna. Byłem szczęśliwy jak nigdy.
Strach powoli opadał. Postanowiłem obejść fort dookoła, przyjrzeć się mu z zewnątrz. Na jednej z bocznych dróg dojazdowych stał zaparkowany czerwony Opel Kadett. Na niemieckich tablicach rejestracyjnych. Kawałek dalej znalazłem karabińczyk. Musiały go zgubić pomyślałem. Brudny jak nie boskie stworzenie dotarłem do schroniska. Na szczęście nikogo nie spotkałem. Wykąpałem się, przebrałem i poszedłem na obiad. Przez cały czas wracałem myślami do tego, co wydarzyło się pod fortem. Około godziny osiemnastej postanowiłem przeprowadzić prywatne śledztwo. Ruszyłem przez miasteczko w poszukiwaniu czerwonego Opla. Przeszedłem chyba wszystkie uliczki. Zaglądałem do ogródków, na podwórza i w miejsca, gdzie samochód mógł zostać zaparkowany. Niestety, nigdzie go nie było. Może tam koczują? pomyślałem.
Może znały okolicę na tyle dobrze, że nie potrzebowały noclegu? Nie udało mi się niczego ustalić. Rankiem wsiadłem do PKS-u, który miał zawieźć mnie na dworzec kolejowy w Wałbrzychu. Patrzyłem przez okno, jak droga oddala się od Srebrnej Góry. Góry zostawały za mną, a wraz z nimi ciemne korytarze, kamienne mury i tajemnice, które wciąż czekały na odkrycie....gdzieś pod kamiennymi murami Srebrnej Góry, w labiryncie starych sztolni i zapomnianych korytarzy, nadal pozostawały pytania na ktore do dzis wielu próbuje znaleźć odpowiedź...
Komentarze
Prześlij komentarz