O czym szumi Wetlinka

 

Nad Wetlinką snuł się welon mgieł. Pan i władca tej rzeki, Wetlin, pochrapywał donośnie, gdy do jego uszu dobiegł dziwny dźwięk. Wieczorna burza przyczyniła się do ogromnego wzrostu wody, która z hukiem rozbijała się o sterczące skały. Nie był to jednak zwykły szum rzeki. W jednej chwili Wetlin opuścił swoją komnatę w podwodnej pieczarze. Po chwili zobaczył mały wiklinowy koszyk niesiony przez wzburzone fale Wetlinki. To właśnie stamtąd dobiegało kwilenie dziecka, zniekształcane przez szum wody. Wetlin chwycił koszyk. W środku ujrzał niemowlę. Zatroskał się wodnik od zarania dziejów żył w zgodzie z mieszkańcami wsi Jaworzec, Łuh i Zawój. Gdy wiejskie kobiety prały, a wiatr porywał odzież i niósł ją z falami, zawsze wiedziały, że zguba wróci. Wetlin zbierał porwane siłą natury pranie i rozwieszał je na pobliskich krzakach. Nikt nigdy nie widział władcy Wetlinki prócz jednej osoby, z którą utrzymywał przyjacielskie stosunki. Był smakoszem podpłomyków, które wiejskie kobiety zostawiały mu nad rzeką. Nie było czasu na rozmyślania. Nad brzegiem rzeki stała samotna chata. Mieszkała tam kobieta, szeptuchą zwana co ziołami leczyła, a i zaklęcia różne znała. Tam Wetlin skierował swoje kroki. Szeptucha stała na progu chaty. Wiedziałam, że przyjdziesz rzekła. Czekałam na ciebie. Natychmiast wzięła koszyk z dzieckiem do izby. To dziewczynka uśmiechnęła się. Nakarmione i otulone dziecko zasnęło. Gdy nastała ciemna noc, do chaty przyszedł jeden z zakapiorów, by odebrać leki. Zielarka opowiedziała mu historię dziewczynki. Jak ją nazwać? zapytała. Skoro przyniosła ją rzeka, niech będzie Wetla odrzekł zakapior.

Mijały lata. Wetla wyrosła na piękną pannę smukłą jak brzoza, o oczach koloru nieba i włosach jak dojrzałe ziarna pszenicy. Wraz ze swoją opiekunką pomagała ludziom oraz zgłębiała tajemnice ziół. Pomimo że była najpiękniejszą dziewczyną w całej wsi, nie mogła znaleźć bratniej duszy. Nikt z rodziców nie chciał, by ich syn wiązał się z biedną zielarką. Kolejny letni poranek budził wieś do życia. Wetla postanowiła udać się w dłuższą drogę zioła, które miała zebrać, rosły daleko. Zabrała prowiant, wodę oraz lniany worek na rośliny. Wędrowała traktem, którym często przemierzali kupcy. Słońce było w zenicie, a las dawał przyjemny chłód. Nagle dobiegły ją dziwne dźwięki. W krzakach, skrwawiony, leżał chłopak. Ziele krwawnika zatamowało upływ krwi, a lniany worek posłużył za bandaże. Chłopiec był bardzo słaby. Wetla biegła jak na skrzydłach nie było szans, by nieszczęśnik o własnych siłach dotarł do wsi. Szczęście uśmiechnęło się do dziewczyny: po chwili na drodze usłyszała turkot chłopskiego wozu. Wkrótce młodzieniec leżał na miękkim sianie. Rany chłopaka okazały się bardzo poważne. Szeptucha odczyniała uroki, szeptała zaklęcia, w końcu poprosiła o pomoc Łodynę, szefa zakapiorów. Długo Łodyna pochylał się nad rannym. Rankiem chłopiec nabrał rumieńców i uśmiechnął się. Po kilku dniach nabrał sił i opowiedział swoją historię.

Był sierotą nie znał swoich rodziców. Pracował u gospodarzy, którzy go przygarnęli. Gdy nadarzyła się okazja, ruszył z kupiecką karawaną w świat. W miejscu, w którym znalazła go Wetla, zbóje napadli na karawanę. Kupców porwano, a dobra skradziono. Zbóje myśleli, że chłopak nie żyje, więc nie dostaliby za niego okupu. Nieprzytomnego zaciągnęli w krzaki. Jaśko zamieszkał razem z nimi. Był ogromnie pracowity. Młodzi postanowili się pobrać. Byli bardzo biedni za leczenie nie brali opłat, a Jaśko zarobił ledwo parę miedziaków. Wetla miała swoje ulubione miejsce nad rzeką. Lubiła tam chodzić od najmłodszych lat. Do jej ulubionych zajęć należała rozmowa z rzeką. Co prawda woda tylko szumiała, ale nie przeszkadzało to dziewczynie. Nie wiedziała, że podczas jej konwersacji obserwuje i słucha ją pan tej wody jej wybawiciel.

Marzyła o cudownym weselu, na którym bawiłyby się okoliczne wsie, i o nowej chyży. To była tylko sfera marzeń mieli jedynie na opłatę kościelną i ani grosza więcej. Wieczorem, jak miał w zwyczaju, Wetlin spotkał się z najstarszym mieszkańcem rzeki sumem. Potrafili gawędzić godzinami. Wodnik opowiedział sumowi to, co usłyszał od dziewczyny. Choć jestem panem rzeki rzekł Wetlin bogactwa nie posiadam. Sum ruszył wąsem. Poskrob mnie po grzbiecie, bo płetwą ze starości nie sięgam. Wetlin poskrobał sumisko, które mruknęło zadowolone.

Jest tu, w Wetlinie, skarb, o którym tylko ja wiem. To szkatułka, którą kiedyś kupcy schowali w dziupli wierzby. Drzewo z czasem znalazło się pod wodą, a skarb w dziupli spoczywa do dziś. Po chwili sum z Wetlinem byli już przy starej wierzbie. W dziupli znajdowała się sporych rozmiarów szkatułka, wypełniona złotymi monetami. Wetla, jak zawsze, zjawiła się nad rzeką. Termin ślubu był już ustalony. Patrzyła na rwący nurt i wsłuchiwała się w jego plusk. Nagle w głębinie coś się zakotłowało, a dziwny przedmiot, wystrzelony jak z procy, wylądował u jej nóg. Z największą ostrożnością otworzyła wieko. Nie wierzyła własnym oczom w blasku zachodzącego słońca mieniły się złote monety.

W chałupie Jaśko przecierał oczy ze zdumienia. Tylko stara szeptucha uśmiechała się tajemniczo ona jedna wiedziała, skąd ta niespodzianka.Wesele trwało okrągły tydzień, muzykę słychać było w całej okolicy. Młodzi kupili kawał ziemi i postawili nową chatę. Wetla, pomimo bogactwa, dalej leczyła ludzi.

Czasem warto przysiąść nad brzegiem Wetlinki

może opowie wam kolejną historię.