Wzgórze Diłok góruje nad doliną Sanu, dźwigając kamienne ruiny cerkiewnych murów. Wokół spoczywają nagrobki tych, którzy tam mieszkali i pozostali na zawsze. Czas zaciera ślady – inskrypcje stają się coraz mniej czytelne. Wieś Krywe została wysiedlona w ramach Akcji „Wisła” w 1947 roku. Próżno jednak szukać tam nazwiska ostatniego parocha, księdza Stanisława Sorokowskiego człowieka, który przez ponad 40 lat sprawował posługę w murach tej świątyni. To on witał parafian przy narodzinach i odprowadzał ich w ostatnią drogę. Jako jeden z nielicznych duchownych greckokatolickich głośno potępiał mordy banderowskie. Wiele razy otrzymywał ostrzeżenia, ale potrafił zachować hart ducha. Był osobą skromną, lecz wielkiego serca i odwagi.
17-letnia Blima Mayer stała nad dołem śmierci, bliska obłędu. Na jej oczach strzałem w tył głowy wymordowano całą rodzinę, w tym jej dwuletnią siostrę. Była jedną z ostatnich 650 osób, które straciły życie. Gdy padł strzał, było już ciemno. Dziewczyna upadła na stos ciał, słysząc nakaz oprawców, by rano zasypać grób setek ludzi. Nadludzkim wysiłkiem wspięła się na skąpany we krwi pomost, na którym dokonano masakry. Tysiące myśli kłębiło się w jej głowie – do kogo zwrócić się o pomoc? Znała tylko jedną osobę księdza Stanisława Sorokowskiego z Krywego. Jeśli nie znajdzie tam ratunku, postanowiła popełnić samobójstwo. Biegła nocą przez krzaki, gałęzie raniły jej nagie ciało. Stanęła pod drzwiami księdza, który udzielił jej schronienia. Obcięto jej włosy i przedstawiono sąsiadom jako kuzynkę ze Lwowa. Nieszczęśliwy splot wypadków oraz głośno wyrażany sprzeciw księdza przeciw zbrodniom UPA sprawił, że zwrócił się o ratunek dla dziewczyny do polskiej partyzantki. Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Ostrzeżony przez jednego z parafian, ksiądz wyjechał do Sokolego. Blima dołączyła do partyzanckiego oddziału, którego członkowie byli Żydami. Przeżyła wojnę, wyszła za mąż i miała dwójkę dzieci.
Ksiądz Stanisław Sorokowski po wojnie
wyjechał w okolice Sambora. Nie długo cieszył się życiem – zmarł na
wylew krwi do mózgu, a niedługo po nim odeszła jego siostra. Był jednym z
tych, którzy ryzykowali własne życie, by ratować życie innych. Czas zaciera pamięć. Czy ktoś znajdzie
odwagę, by obok cerkiewnych murów w Krywem stanęła tablica
upamiętniająca człowieka, który przeciwstawił się indoktrynacji
banderowskiej i dał świadectwo odwagi, człowieczeństwa i kapłańskiej
posługi?
Komentarze
Prześlij komentarz