 |
Wrzesień 1939 roku przyszedł nagle, z hukiem dział i wyciem syren. Młody Antek, ledwie dwudziestoletni, porzucił książki i plany na przyszłość, by chwycić za karabin. Walczył tak, jak potrafił – z odwagą, która rodzi się w człowieku, gdy broni własnej ziemi. Front trwał krótko, a potem przyszła niewola. Śniegi Workuty były bezlitosne. Mróz wciskał się w kości, a głód stał się towarzyszem codzienności. W obozowych barakach wielu nie doczekało wiosny, ale Antek miał w sobie twardość, której nie był w stanie złamać ani bat strażnika, ani lodowaty oddech zimy. Los rzucił go dalej przez pustynie Syrii aż do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Tam, w piachach Tobruku, uczył się walczyć z upałem i strachem. Odpierał ataki wroga, a kiedy odłamek moździerza przeciął mu ramię, został z nim na zawsze ślad czerwona blizna, pamiątka wojny. Wreszcie przyszedł koniec wojny. Ojczyzna wzywała, a Antek wrócił, wierząc, że teraz życie nagrodzi go spokojem.
Warszawa była w ruinach, lecz w niej tliła się nadzieja. Podjął studia konserwacji sztuki, pracował w muzeum, a w ciszy sal wystawowych odnajdywał ukojenie. Spotkał dziewczynę myślał, że to początek szczęścia, że Bóg wreszcie uśmiechnął się do niego. Niestety, była to tylko gra, okrutny żart losu. Zdrada uderzyła mocniej niż wojenne kule. Antek runął w dół w ramiona alkoholu.
Wkrótce stracił pracę. Wyrzucony z pokoju przez gospodynię, pomieszkiwał po piwnicach. Unikał milicyjnych patroli, bo obowiązywał nakaz pracy. Snując się nad Wisłą, głodny i zmęczony, zerwał kilka malinowych pomidorów z przydomowego ogródka. Jadł je w krzakach, jak złodziej, czując na języku smak dzieciństwa. I wtedy los znów wystawił go na próbę. Krzyk dziecka rozdarł powietrze. Malec zniknął pod wodą. Antek nie zawahał się ani sekundy rzucił się w nurt, a po chwili na brzeg wyciągnął wystraszonego, lecz żywego chłopca. Milicyjny gazik zjawił się nie wiadomo skąd. Antek trafił na komisariat. Tam, zmęczony, obojętny, opowiedział wszystko swoją wojnę, swoją klęskę, swój upadek. Oficer, który go przesłuchiwał, okazał się człowiekiem o sercu miękkim. Znalazł mu pracę przy remoncie dworku na wsi. Tam, w cieniu wiejskiego kościółka, Antek odnalazł pierwszy spokój. Długo klęczał przed ołtarzem, a kiedy podszedł do niego ksiądz, zaprosił go na plebanię. Rozmawiali do świtu. Mały pokoik na plebanii stał się dla Antka nowym domem. Pracował przy odbudowie dworku, a po godzinach odnawiał figury świętych. Powoli wracał do życia. Zimą zaprzyjaźnił się z miejscowym leśniczym, weteranem walk z bandami UPA. To on opowiedział mu o Bieszczadach o krainie dzikiej, pięknej i groźnej. Antek zasłuchiwał się w tych historiach, a wiosną spakował się i wyruszył w góry.
Był początek lat pięćdziesiątych. Bieszczady wciąż były puste, pełne świeżych ran po wojnie i wysiedleniach. Potrzebowano tam rąk do pracy. Antek dostał posadę w parku konnym przy wyrębie lasu, budowie dróg i mostów. Mieszkał w baraku zwanym z żartem „Rezydencją”. Drewniane prycze, stół, kilka szafek i koza to był cały majątek. Ale Antek czuł się wolny. Nocami, przy świetle lampy, opowiadał innym o świecie, o sztuce i wojnie. Szybko ochrzczono go „Profesorem”.
Jednak nie w wódkę, lecz w dom wkładał każdy grosz. Na skraju wsi remontował starą chałupę. Kochał zwierzęta, szczególnie konie. Najbliższy jego sercu był Kuba silny, mądry, uparty. W niedzielę nie ruszył się do pracy, ale w tygodniu ciągnął za dwóch. Stary ułan, szef ekipy, dbał o niego jak o żołnierza. Antek wreszcie znalazł swoje miejsce. Zakochał się w Ani młodej kuchmistrzyni. Cały park konny świętował ich ślub. Zamieszkali w odnowionym domu, a życie wydawało się proste i piękne. Lecz los znów się odezwał. Pewnego lata przyszła nawałnica. Wiatr łamał drzewa jak zapałki. Antek, widząc spadającą jodłę, odepchnął małego Julka. Sam nie zdążył. Konary powaliły go na ziemię.
Drwale walczyli z żywiołem, by go wydobyć. Pogotowie nie mogło przyjechać burza zerwała linie, jedyny samochód zepsuł się. Wtedy dał o sobie znać Kuba. Gdy ułożono rannego Antka na wozie, koń pędził jak opętany. Nie był to zwykły galop to była szaleńcza jazda o życie. Z pyska lała się biała piana, ale Kuba nie zwalniał, jakby wiedział, że wszystko zależy od niego. Tuż przed szpitalem padł. Bez tchu, z wyczerpania. Ale zdążył. Antka przeniesiono na noszach lekarze uratowali mu życie. Kiedy Antek wyszedł ze szpitala, dowiedział się prawdy. Serce Kuby nie wytrzymało. Jego wierny przyjaciel nie przeżył. „Życie za życie” powtarzali ludzie ze łzami w oczach. Antek płakał jak dziecko.
Dziś on, Ania i Kuba spoglądają z niebieskich połonin na krainę, która ich połączyła i w której zostali na zawsze.
Komentarze
Prześlij komentarz