 |
Nikt wtedy nie przypuszczał, że za osiem lat dwóch chłopców uchwyconych na fotografii zakończy życie w męczarniach.
Był sierpień 1944 roku. Gdy ludność Baligrodu zgromadziła się na niedzielnej porannej mszy, miasteczko zostało szczelnie otoczone przez oddziały UPA. Kiedy nabożeństwo dobiegło końca i wierni zaczęli wychodzić na dziedziniec, trafili prosto pod lufy automatów. Przerażeni, cofnęli się do wnętrza kościoła.
Na progu pojawił się wtedy ksiądz greckokatolicki, który stanowczo zabronił banderowcom wchodzić do świątyni. Odstąpili od ataku, ale zabrali ze sobą pojmanych wcześniej mężczyzn. Następne ofiary dopadli już w domach.
Wśród nich byli bracia: Władysław, rocznik 1922, i Stanisław, rocznik 1926. Najmłodszy z nich, urodzony w 1933 roku, schował się pod łóżkiem. Z ukrycia słyszał, jak mordują jego starszych braci. Stanisław miał zaledwie 18 lat. Postrzelony w tył głowy konał ponad pół godziny. Z bólu i męki wybił brodą dziurę w ziemi.
Ponad dwadzieścia lat po tych wydarzeniach siostra pomordowanych otrzymała list, w którym informowano, że jeden z braci miał rzekomo umrzeć w USA. Wiadomość ta była szokiem – przecież ona, wraz z matką i ocalałym bratem, własnoręcznie kopała grób i chowała ich ciała. Prawda była tragiczna: po mordach upowcy rewidowali zwłoki i zabierali dokumenty, na których później uciekali za ocean.
Rodziny ofiar żyją do dziś i pamiętają. Na kamiennej tablicy widnieją 42 nazwiska mieszkańców Baligrodu, którym odebrano to, co najcenniejsze życie.
Pamiętajmy. I nie pozwólmy, by świat zapomniał.
Komentarze
Prześlij komentarz