 |
Dawno, dawno temu, kiedy Bieszczady były jeszcze bardziej dzikie i tajemnicze, a doliny skrywały wiele nieodkrytych sekretów, nastała Wielka Sobota. W jednej z małych, ukrytych wśród wzgórz wiosek, żyła uboga, ale niezwykle pobożna kobieta imieniem Hanna. Jej mąż zginął w lesie w czasie wyrębu, a jedynym towarzyszem był jej mały, kaleki syn, Petro. Petro od urodzenia cierpiał, jego nóżki nie pozwalały mu biegać po zielonych łąkach, o czym tak bardzo marzył. Hanna każdego dnia modliła się o zdrowie synka, szczególnie gorliwie w te święte dni Zmartwychwstania.
W Wielką Sobotę, gdy w cerkwi rozbrzmiewało radosne „Chrystos Woskres”, Hanna, niosąc Petra z trudem dotarli na Liturgię. Chłopiec ze smutkiem patrzył na inne dzieci, które z ciekawością oglądały koszyczki z pisankami. Ich pisanki lśniły kolorami. Koszyczek Hanny był skromny kilka kromek chleba i jedno, zwykłe, brązowe jajko. Nie mieli więcej. Poświęcenie pokarmów dobiegło końca. W drodze powrotnej zmęczeni zatrzymali się na skraju lasu. Petro ze łzami w oczach spojrzał na matkę i wyszeptał: „Mamo, dlaczego my nie mamy takich pięknych pisanek jak inne dzieci?”.
Serce Hanny ścisnęło się. Przytuliła synka i ze łzami w oczach spojrzała w niebo, prosząc Wszechmogącego o znak. Wtedy stała się rzecz niezwykła. Z głębi lasu wyszedł stary, brodaty mnich, którego od dawna nie widziano w okolicznych górach. W ręku trzymał drewnianą laskę,. Zbliżył się do Hanny i Petra i z łagodnym uśmiechem powiedział: „Nie martwcie się, dzieci. Prawdziwe piękno Wielkiej Nocy nie tkwi w bogactwie koszyczka, lecz w sile wiary i czystości serca.”
Następnie mnich wyjął z torby kilka kolorowych kwiatów, które kwitły na bieszczadzkich łąkach. Delikatnie ułożył je na brązowym jajku w koszyczku Hanny. „Popatrzcie” powiedział cicho. W tym momencie, na oczach zdumionej Hanny i oszołomionego Petra, zwykłe jajko zaczęło lśnić. Kwiaty jakby wtopiły się w skorupkę, tworząc na niej przepiękne, unikalne wzory. Pisanka mieniła się wszystkimi kolorami bieszczadzkiej wiosny. Petro zaniemówił z zachwytu. Nigdy nie widział czegoś tak pięknego. Wziął jajko do rąk, a jego małe, chore nóżki zadrżały. Nagle poczuł w nich ciepło i siłę. Spróbował poruszyć palcami, potem stopami… i ku zdumieniu Hanny i własnemu, wstał! Zaczął stawiać niepewne kroki, a potem coraz śmielej chodzić. Radość wypełniła serca matki i syna. Zrozumieli, że to nie zwykłe jajko, ale dar od Boga, błogosławieństwo za ich wiarę i pokorę.
Mówi się, że prawdziwa magia Wielkiej Nocy tkwi w prostocie, wierze i pięknie otaczającej nas przyrody. A ci, którzy szukają prawdziwego cudu Zmartwychwstania, powinni spojrzeć na kolorowe pisanki, które przypominają o nadziei i sile, jaką daje wiara, nawet w najuboższym sercu. I pamiętać, że czasami to, co proste i skromne, może okazać się najcenniejszym darem.
Komentarze
Prześlij komentarz