 |
Bieszczady mają swoje mroczne tajemnice i historie. Przez dziesiątki lat zapisane w głowach ludzkie wspomnienia. Osoby, które je przeżyli albo słyszeli do dziś boją się publicznie o tym mówić. Z jednej strony strach, z drugiej wstyd żeby nie być pośmiewiskiem w swoim środowisku. Poznali się na studiach. On zdolny architekt. Ona lekarka z dużymi aspiracjami na przyszłość. Bogaci rodzice zapewnili im start w życiu. Na podróż poślubną wybrali Bieszczady. To miał być czas tylko dla nich. Szukali dzikości i odludzi. Początek lat 70. Góry jeszcze tchnęły oddechem dziewiczych terenów. Nie mieli planów. Chcieli iść przed siebie, spać w namiocie, kąpać się w strumieniach i cieszyć sobą. Dwa tygodnie raj. Byli tylko oni i natura. Wędrując dotarli do masywu Chryszczatej. Nic nie zapowiadało nagłej zmiany pogody. Weszli w las. Ciemne, ołowiane chmury, deszcz za pasem. Szybko rozbili namiot na polanie. Pierwsze krople, a oni już pod brezentem. W lesie coraz ciemniej, ponuro. Deszcz walił coraz mocniej. Zjedli kolację, położyli się spać. Obudzili się jednocześnie. Gdzieś obok głosy, nawoływania, potem bitewna wrzawa. Strach. W pewnym momencie usłyszeli tętent końskich kopyt. Jakby zaraz mieli zostać stratowani. Ania nie wytrzymała i krzyknęła mocno ze strachu: „Boże ratuj!”. I wtedy wszystko ucichło.
Sen przyszedł dopiero nad ranem. Deszcz dalej lał. Bronek wyszedł sprawdzić – żadnych śladów. Zresztą deszcz i tak by wszystko rozmył. Żywności mieli na trzy dni. Mogli przeczekać. Uspokoili się, próbowali tłumaczyć: omamy, zmęczenie, odgłosy ulewy. Ale nocą powtórzyło się to samo. Już nie omamy. Rano postanowili trzeba się wynosić. Nieważne pogoda. Byli wykończeni, ale woleli iść. Podczas zwijania namiotu deszcz ustał. Mgła siadła w lesie, gęsta jak mleko, sięgała do pasa. Miejscami unosiła się w górę jak dusze wędrujące do nieba. Bronek wyciągnął mapę. Zeszli na wschód, szli godzinę. Sięgnął po kompas zgubiony. Szukali, bez skutku. Zdecydowali iść wzdłuż strumienia. Namiot ciężki, nie mogli go porzucić. Z gałęzi zrobili coś w rodzaju toboganu, żeby ciągnąć. Szli dwie godziny, pot na oczach, zmęczenie i nerwy coraz większe. Na skraju sił zobaczyli młodą dziewczynę, kilkanaście metrów przed sobą. Krzyknęli. Gdy się odwróciła, ujrzeli jej twarz. Oczy płonęły jak rozżarzone węgle. Zastygli w miejscu. Dziewczyna ręką wskazała kierunek. Ruszyli za nią. Choć przyspieszali, odległość się nie zmniejszała. Po godzinie przewodniczka zatrzymała się. Jeszcze raz wskazała kierunek. Stromą górę. Trwało to parę sekund. Kiedy znów spojrzeli nie było dziewczyny. W miejscu, gdzie stała, wzbijał się w niebo biały puszczyk. Wdrapali się na górę. Mgła opadła. Ujrzeli zabudowania. Pędzili jak szaleni. Gałęzie raniły dłonie i twarze. Zapukali do pierwszej chaty na skraju lasu. Drzwi otworzyła starsza kobieta. Umyli się, przebrali, zasiedli do kolacji. I wtedy zobaczyli zdjęcie młoda dziewczyna w białej sukni. Zaniemówili. To była ta sama, którą spotkali w lesie.
Delikatnie wypytali gospodynię. Łza spłynęła jej po policzku. „Przyjechaliśmy tu w latach 50. Janeczka miała piętnaście lat. Grzybów było wtedy co niemiara, całe dnie w lesie. Pewnego dnia nie wróciła. Szukali jej tydzień, wojsko, milicja, ludzie. Przepadła jak kamień w wodę. Niedługo potem odszedł mój mąż. Do dziś wieczorami staję w progu i wołam ją po imieniu… Może usłyszy, może wróci. Minęło prawie dwadzieścia lat”. Rano Ania i Bronek ruszyli dalej. Dzięki transportowi drewna dotarli na stację. Ale nie mogli o tym zapomnieć. Miesiącami próbowali wyjaśnić zagadkę. Rozmawiali z ludźmi od spraw paranormalnych. Postanowili przynajmniej pomóc samotnej kobiecie. Rodzice Bronka prowadzili duże gospodarstwo kwiatowe. Z chęcią przyjęliby ją do pracy, dali wikt, opierunek, pensję. Młodzi obiecali wrócić w wakacje. Kiedy przyjechali chałupa stała pusta. Podwórko zarosłe chwastem. Żadnych śladów życia. Sąsiedzi powiedzieli: „Wyszła jesienią. Z koszem w góry. Od tamtej pory nikt jej nie widział. Szukali parę dni, bez skutku”. Zakończenie nie takie, jakiego się spodziewali. Poszli jeszcze raz spojrzeć na chatę. Na starej jabłoni siedziały dwa białe puszczyki. Wzbiły się w powietrze, zatoczyły krąg nad ich głowami.
Do Bieszczad wracali co roku. Ale okolice Chryszczatej omijali. A gdy ich wzrok kierował się w tamtą stronę – przypominali sobie, czego byli świadkami…
Komentarze
Prześlij komentarz