 |
Był rok 1970, upalne sierpniowe popołudnie. U podnóża Otrytu, w jednej z bieszczadzkich wsi, do drzwi starej chaty zapukała młoda, piękna dziewczyna. Czy znajdzie się tu miejsce na kwaterę? spytała cicho, a w głosie brzmiała nieśmiała uprzejmość. Gospodyni ucieszyła się niezmiernie. Od tygodnia pokój stał pusty, choć przecież była pełnia sezonu. Przybyszkę przyjęto więc z otwartymi ramionami. Dziewczyna, która przedstawiła się jako Monika, była grzeczna, miła i pełna uroku. Spytała jeszcze, czy może liczyć na stołowanie. To ucieszyło gospodarzy jeszcze bardziej – każdy grosz się liczył, a oni żyli skromnie. Ojciec pracował w lesie, a wynajem małego pokoiku dla letników był dla rodziny dodatkowym, choć niewielkim źródłem dochodu. Kiedy przyszło do zapłaty, Monika wręczyła gospodyni plik banknotów – kwotę znacznie wyższą od ustalonej. Proszę przyjąć uśmiechnęła się. Ja dobrze zarabiam, a wam się nie przelewa.,Wieczorem przy kolacji rozmowa zeszła na zainteresowania przybyszki.Chciałabym poznać tutejszą florę, zioła wyznała. Świetnie się składa odparła gospodyni. Moja rodzina od pokoleń zna się na zielarstwie. Chętnie pokażę pani najlepsze miejsca.
Monika jednak odmówiła. Wolę być sama na łonie natury. Przeszłam ostatnio trochę życiowych zawirowań dodała półgębkiem. By nie urazić gospodarzy, rozłożyła na stole mapę i poprosiła o wskazanie ciekawych miejsc. Ojciec spojrzał zdumiony była to bardzo dokładna mapa wojskowa. Skąd pani to ma? spytał. Ojciec mojego przyjaciela pracuje jako kartograf w wojsku odparła bez wahania. Nazajutrz rankiem ruszyła w góry z plecakiem, a wieczorem wróciła, niosąc pęczki ziela. Była rozmowna, empatyczna, wdawała się w długie pogawędki. Najmłodsza w domu, siedemnastoletnia Werka, zafascynowana obserwowała przybyszkę. Po kilku dniach postanowiła ją śledzić. Udała, że idzie z kanką na maliny, i ukryła się w krzakach przy drodze na Otryt. Monika nadchodziła pewnym krokiem. Gdy mijała kryjówkę, nagle zeszła z drogi, weszła w las i… wyciągnęła z plecaka ubranie w maskujących barwach. Werka wstrzymała oddech. Dziewczyna przebrała się i zaczęła obmac ywać kieszenie spodni i bluzy, jakby czegoś szukała. Wyciągnęła małe lusterko, długo wpatrywała się w swoje odbicie. Nagle odwróciła się i ku grozie Werki rozkazała: Wyjdź z ukrycia. Werka drżała jak liść. Nie bój się powiedziała Monika łagodnie. Nic ci nie zrobię. Ale nigdy więcej mnie nie śledź.
Wieczorem Monika poprosiła dziewczynę, by wskazała miejsce do kąpieli. Werka zaprowadziła ją nad San, pod stary most. Woda w zakolu była głęboka i ciepła. Monika rozebrała się i wskoczyła do rzeki w przepięknym, różowym kostiumie. Podoba się? uśmiechnęła się, zauważając spojrzenie Werki. Francuski, piękny. Tak wyszeptała nastolatka. Ale już wtedy w głowie Werki rodził się plan. Nocą, korzystając z zapasowego klucza, otworzyła drzwi pokoju letniczki. Przeszukała jej rzeczy na próżno. Dopiero pod materacem znalazła skórzaną kaburę z pistoletem, obok nóż i pudełko amunicji. W plecaku wyczuła podwójne dno. Tam tkwiła legitymacja Służba Bezpieczeństwa. Zdjęcie tej samej dziewczyny, lecz podpisane innym imieniem: Agnieszka. Werka pobladła. Rankiem Monika czy raczej Agnieszka wręczyła dziewczynie prezent: identyczny różowy kostium. To dla ciebie. Mam drugi taki sam. Rozmiar powinien pasować. Werka zaniemówiła. Tego wieczora jednak Monika już nie wróciła. Gospodyni coraz bardziej się niepokoiła. Jeśli do jutra się nie pojawi, zgłoszę to na milicję powiedziała stanowczo.Wtedy Werka wyznała prawdę. Matka przeżegnała się i wyszeptała: Matko Boska, co robić? Ojciec dodał: Wczoraj w lesie słyszałem kilka strzałów. To nie była strzelba myśliwego, tylko pistolet. Jako frontowiec rozpoznam ten dźwięk. Ustalili, że niczego nie zgłoszą. Gospodyni spakowała rzeczy Moniki i schowała głęboko do szafy.
Minęło lato, a z nim opadły emocje. Przyszła jesień. Pewnego dnia do drzwi zapukał listonosz. Przyniósł pocztówkę. Na zdjęciu warszawska syrenka z mieczem w dłoni. Na odwrocie, pięknym, kaligraficznym pismem: „Jeszcze raz dziękuję za wszystko. Nie zdążyłam się pożegnać. U mnie wszystko w porządku. – Monika” Mama odetchnęła z ulgą.
Żyje. Chwała Bogu…
Lecz pytania pozostały bez odpowiedzi. Kim naprawdę była tajemnicza dziewczyna? Czego szukała w Bieszczadach? Dlaczego wyjechała bez słowa?
Tej tajemnicy, jak się mówi, do dziś strzegą tylko leśne ścieżki Otrytu.
Komentarze
Prześlij komentarz