 |
Telefon zaterkotał głośno. Z meldunku wynikało, że kilku banderowców rabuje żywność. Oficer poderwał pluton alarmowy. Żołnierze w mig byli gotowi do wyjazdu. Po około dwóch kwadransach dotarli na miejsce po napastnikach jednak nie było już śladu. Jedyna droga prowadziła w las. Z informacji wynikało, że dobra ładowano na wóz. Chwilę później natrafiono na nietypowy ślad rozsypaną mąkę. Jeden z worków musiał być uszkodzony i zostawiał wyraźną drogę ucieczki. Po około trzech kilometrach marszu żołnierze dotarli do spalonej wsi. Przy jednym z wypalonych domów ślad się urywał. „Tu musi być bunkier…” – zdążył powiedzieć młody kapitan, gdy padły pierwsze strzały.
Wtedy zrozumieli, że napad był prowokacją, a rozsypana mąka przynętą. Znaleźli się w zasadzce. Banderowcy otoczyli całą osadę, nawołując co rusz do poddania się. Żołnierzom cierpła skóra na samą myśl o tym, co się stanie. Sytuacja stawała się beznadziejna. Wiedzieli, że jeśli nie nadejdzie wsparcie zginą. Wyjście było tylko jedno: ktoś musiał ściągnąć pomoc. Na ochotnika zgłosił się najmłodszy z nich. Rzucono świece dymne i skoncentrowano ogień na stanowiskach upowców. W nim była nadzieja.
Na lotnisku w Sanoku odebrano meldunek pluton potrzebował natychmiastowego wsparcia. Liczyła się każda sekunda. Piloci biegli do samolotów. Były to maszyny typu Po-2, zwane „kukuruźnikami”. Tymczasem obrońcom kończyła się amunicja. Coraz częściej słychać było pusty szczęk zamków. Ostatni nabój zostawiali dla siebie. Nadzieja dogasała. I wtedy na niebie pojawiło się ocalenie. Samoloty zatoczyły krąg nad polem bitwy. Żołnierze oznaczyli swoje pozycje rakietnicą. Odpowiedź przyszła natychmiast.
Pierwsza wiązka granatów spadła wprost na stanowisko banderowskiego cekaemu. Kolejne rozrywały się wśród napastników. Nawigatorzy zsyłali serie z broni pokładowej. Tego nie mogły wytrzymać szeregi banderowców. Zaczęli w popłochu wycofywać się w stronę lasu.Późnym wieczorem żołnierze wrócili na kwaterę zmęczeni, ale szczęśliwi. Wygrali życie. Samoloty biorące udział w akcji stacjonowały w Sanoku od 12 kwietnia 1946 do 30 lipca 1947 roku. Ich liczba nie jest znana – przypuszczalnie było to pięć lub sześć maszyn. Jedną z nich udało się uszkodzić banderowcom – co ilustruje zachowane archiwalne zdjęcie
Komentarze
Prześlij komentarz