Tyrawa Wołoska 1946: Krwawa intryga i mord na gajowym

 

Po śmierci męża matka Józefa została sama z dwoma synami  Faustynem i Michałem. Ich życie, choć skromne, toczyło wokół miejsca w którym się urodzili. Dom, który ojciec zostawił im w spadku, był dla nich wszystkim. Faustyn był gajowym. Znał każdy zakątek lasu, każdy dukt i kryjówkę w leśnych ostępach. Wiedział, gdzie banderowcy chowali broń i gdzie nocami kryli się przed wojskiem. W czasie wojny Michała zabrano na roboty przymusowe do Niemiec. Po 1945 roku, gdy kraj powoli podnosił się z ruin, postanowił wrócić do Polski. Osiadł w okolicach Łodzi, założył rodzinę, doczekał się potomstwa. Choć miał dach nad głową i spokój, serce wciąż ciągnęło go w rodzinne strony. W tym samym czasie we wsi pozostała wdowa po Ukraińcu . Zamarzyła, by zagarnąć dom i gospodarstwo, które należało do matki W głowie uknuła plan . Namówiła członków UPA, by pomogli jej w zbrodni. Pewnej nocy napadli na chatę. Kobieta  matka Faustyna i Michała  została porwana. Zostało tylko po niej zakrwawione ubranie. Ciała nigdy nie odnaleziono. Gdy wiadomość o tragedii dotarła do Michała, nie mógł zaznać spokoju. Zabrał żonę i małą córeczkę, i wrócił w rodzinne strony, by choć zapalić świeczkę w miejscu, gdzie zginęła jego matka. Nie wiedział, że zło wciąż tli się w ludzkich sercach. Wdowa, widząc, że jej plan się rozsypuje, po raz kolejny zwróciła się do tych samych ludzi, którzy już raz umazali ręce krwią. Tym razem to Faustyn padł ofiarą. Schwytano go i powieszono przy kościele w Tyrawie Wołoskiej. Rok był 1946. By zatrzeć ślady, winę za śmierć Faustyna zrzucono na jego brata. Michała aresztowano, oskarżono o zabójstwo i skazano na siedem lat ciężkich robót. Jego żona została sama z maleńkim dzieckiem, w domu. Przez lata grób Faustyna znajdował się na skraju cmentarza. Prosty, drewniany krzyż z wyblakłym napisem przypominał o człowieku, który znał prawdę i zapłacił za nią najwyższą cenę.

Aż w zeszłym roku grób zniknął. Jakby ktoś chciał po raz drugi odebrać mu istnienie, zetrzeć pamięć o człowieku, który znał las, znał prawdę i zginął za nią.Michał, który przez całe życie dźwigał cudzą winę, nigdy nie odzyskał spokoju. Pracował, milczał, modlił się  i do końca wierzył, że prawda, choć zdeptana, nigdy nie ginie. Tylko ziemia w Tyrawie, stary kościół i szum lasu pamiętają, jak naprawdę było.