 |
Szutrowa droga. Piękny letni poranek. Podążamy w kierunku dawnej wsi Zawój. Welony mgieł unoszą się nad okolicznymi łąkami. Ptaki rozpoczynają swój poranny koncert, a powietrze pachnie świeżymi ziołami. Mijamy kolejną leśną stokówkę. Nagle dostrzegam coś kątem oka. Przystaję, by lepiej się przyjrzeć. Hania, zaskoczona, pyta: Co się dzieje? Dlaczego stoimy? Pssst… szepczę. Popatrz w lewo, obok zaschniętego świerka, przy buku.
Nie widać niczego szczególnego. Ale wtedy spoglądam na godzinę 14. Na gałęzi, kilkanaście metrów od nas, siedzi ogromny puszczyk. Jego kamuflaż jest perfekcyjny ciało stapia się z korą drzewa. Patrzy bacznie w naszą stronę. Wykonanie zdjęcia mija się z celem zbyt daleko, zbyt majestatyczny, by aparat mógł uchwycić jego obecność. Piękny i ogromny. Przytakuję Hani, ale w tym momencie puszczyk poderwał się do lotu. Przeleciał zaledwie trzy metry od nas. I wtedy zobaczyliśmy… w jego potężnych szponach uwięziony był ogromny wąż Eskulapa. Miał ponad dwa metry długości. Nie żył już. Jego brązowo-oliwkowe ciało błyszczało w promieniach wschodzącego słońca.
Gdzie rozegrał się ostatni akt dramatu? Czy na leśnej polanie, na dukcie, czy może schodząc z drzewa? To pozostanie tajemnicą tego miejsca.
Puszczyk zatoczył koło nad łąką i zniknął w koronach drzew dawnej wsi Zawój. Jeszcze przez chwilę staliśmy jak wmurowani. Żal było tak ogromnego Eskulapa. Niestety, przyroda rządzi się swoimi prawami.
Na szczęście nie był to ostatni Eskulap w tym rejonie. Może nie był tak okazały, ale to już temat na kolejną historię…
(Zdjęcie poglądowe, domena publiczna)
Komentarze
Prześlij komentarz