 |
Posterunek był solidny murowany, podpiwniczony, opasany zasiekami z drutu kolczastego. Był solą w oku działających w okolicach upowców. Milicjanci służący tutaj wiedzieli, że przyjdzie dzień, gdy zmierzą się z nimi w bezpośredniej konfrontacji. Warty czuwały całą dobę, a z strychu przez niewielkie otwory lustrowano okolicę. Do snu kładziono się w ubrankach, broń zawsze pod ręką. Gęsta mgła okryła okolice. Dowódca posterunku kazał wzmóc czujność taka pogoda sprzyjała atakowi. Nie mylił się. Po północy długi jęk serii z kaemu przeciął powietrze. Pociski uderzały w mur, ale obrońcy nie dali się zaskoczyć. Otwory strzelnicze odpowiedziały ogniem. Stawką było życie ich samych i kilku rodzin, które nocą szukały tutaj schronienia. Po dobrej godzinie banderowcy przerwali szturm. W zamian za rozbrojenie obiecywali darować wszystkim życie, ale milicjanci wiedzieli, ile warte są ich słowa. Nie było dnia, by nie znajdowano okaleczonych zwłok zarówno Polaków, jak i Ukraińców. Odpowiedzią na apel napastników była kanonada ze wszystkich dostępnych luf. Szturm rozpoczął się na nowo. Do obrony dołączyły kobiety z piwnicy. Ładowały magazynki, donosiły amunicję, opatrywały rannych. Na szczęście nikt nie zginął, choć starcia były ostre. Upowcy szarżowali, lecz w końcu wycofali się w las. Każdej chwili mogła nadejść odsiecz z Leska. Wokół posterunku leżały niewybuchy granatów. Rankiem przybyło wojsko. Sanitarki zabrały rannych, a posterunek wzmocniono nowymi ludźmi.
Racje żywnościowe były skromne. Nowo przybyli milicjanci próbowali kupić coś od miejscowych, ale wszędzie spotykali odmowę. Jeden z gospodarzy powiedział wprost:Jeśli wam coś dam lub sprzedam, jutro będę wisiał. Tym większym zaskoczeniem była wizyta u starszej kobiety, mieszkającej niedaleko, w małej chacie nad potokiem. Poprosiła o rozmowę z przełożonym: Będę wam gotować oznajmiła bez wahania. Komendant nie krył zdziwienia: Przecież wasz syn jest w sotni. Jesteście Ukrainką, a wy nam Polakom, milicji…?
Kobieta westchnęła: Męża powiesili dwa lata temu za kontyngent. Trzy dni nie mogliśmy go pochować. Syna przymusem wzięli. Sama zostałam na tym świecie. Czasem, pod koniec życia, człowiek musi choć trochę dobra uczynić. Od tej pory Babcia codziennie przygotowywała posiłki. Milicjanci wciąż patrzyli z niepewnością na garnki i zupy, ale wkrótce zaufali jej sercu. Smakowite zapachy roznosiły się po posterunku, a w menu pojawiły się jajka i inne wiejskie specjały. Tak mijały dwa tygodnie.
Pewnego
dnia Babcia nie przyszła. Postanowiono sprawdzić, co się stało. Drzwi
do chyży były otwarte. Na stole leżała kartka papieru, na niej zapisane:
„Mamo, muszę bardzo pilnie się z tobą spotkać. Będę czekał zawsze o 12 na Jagodowej Polanie.”
To mogła być zasadzka. Poproszono o pomoc
wojsko i tyralierą ruszono w las. Polana była pół godziny drogi od wsi.
Na środku łąki leżały ciała. Przed śmiercią musieli uklęknąć, ręce
związane drutem kolczastym. Strzały w tył głowy zakończyły ich życie.
Obok leżała kartka:
„Tak kończą zdrajcy i kolaboranci.”
Ksiądz grekokatolicki odmówił pogrzebu.
Ziemię pokropił polski ksiądz. Nikt nie chciał mówić, kim byli. Na
nagrobnej tabliczce widniała inskrypcja:
„Tu spoczywa Babcia i jej syn.”
Zapomnieli ludzie, ale nie zapomniała ziemia.
Komentarze
Prześlij komentarz