 |
Jest taka historia związana z Twierdza Przemyśl powtarzana od lat przez ludzi, którzy krążą po fortecznych lochach. Jej początki sięgają lat 20. XX wieku, czasu po oblężeniu z lat 1914–1915, kiedy wojna ucichła. Wtedy do fortów wrócili robotnicy. Ich
praca była prosta tylko z pozoru rozebrać to, co zostało, oczyścić
przejścia, zabezpieczyć teren. W praktyce oznaczało to schodzenie do
miejsc, których nikt nie odwiedzał od lat: wilgotnych, zimnych
korytarzy, zawalonych przejść i pomieszczeń odciętych nagle, często
rzeczywiście odnajdywano ciała. Żołnierze, którzy nie zdążyli uciec
przed eksplozjami w 1915 roku, pozostali tam, gdzie dopadł ich koniec pod ziemią, w ciszy, której nikt nie przerywał przez lata. Na tym tle pojawia się historia związana z Fortem XIII „San Rideau”.
Według
przekazów robotnicy natrafili tam na ścianę, która wyglądała inaczej
niż reszta. Za nią miało znajdować się niewielkie pomieszczenie, odcięte
od świata. W środku znaleziono ciało żołnierza oraz ślady dłuższego
pobytu ludzi: resztki jedzenia, skrzynie, fragmenty wyposażenia. I według najbardziej znanej wersji drugiego człowieka. Żywego.
Skrajnie wycieńczonego. Obok miał znajdować się zeszyt z zapiskami od
spokojnych notatek o oczekiwaniu na pomoc, aż po chaotyczne, urwane
zdania.
Problem w tym, że żadna z tych informacji nie ma
potwierdzenia w dokumentach. Nie istnieją raporty, nazwiska ani
oryginalny pamiętnik. Historycy są zgodni to opowieść, która powstała
na bazie realnych wydarzeń, ale z czasem została rozbudowana i
udramatyzowana. A jednak jest w niej coś, co sprawia, że trudno ją całkiem odrzucić. Forty
były wysadzane, korytarze zawalały się, ludzie ginęli pod ziemią.
Niektóre pomieszczenia mogły zostać odcięte nagle, bez możliwości
ucieczki. W takich warunkach wyobraźnia łatwo dopowiada resztę.
Co
więcej, forty Twierdzy Przemyśl w tym Fort XIII — były projektowane
jako samowystarczalne obiekty oblężnicze. Posiadały magazyny żywności
zdolne wytrzymać długie oblężenie oraz dostęp do wody, często w postaci
studni lub systemów zbierania wody. Teoretycznie więc przetrwanie przez
pewien czas w odciętym pomieszczeniu było całkowicie możliwe zwłaszcza
jeśli zapasy znajdowały się w pobliżu. To właśnie ten szczegół sprawia, że opowieść wydaje się jeszcze bardziej prawdopodobna.
Dziś Fort XIII nadal stoi. Można wejść do jego wnętrza, przejść się
korytarzami, zobaczyć miejsca, gdzie beton pęka, a ziemia powoli
odzyskuje to, co kiedyś było konstrukcją wojskową. Nie ma tam żadnych
śladów tej historii. Ale są eksploratorzy którzy mówią, że w niektórych częściach fortu można usłyszeć coś dziwnego. Twierdzą, że kiedy zatrzymasz się na dłużej i przestaniesz się ruszać, zaczynasz słyszeć dźwięk. Nie brzmi jak kroki. Raczej jak coś suchego, szorstkiego.
Jakby ktoś bardzo powoli, z drugiej strony ściany, przesuwał paznokciami po betonie.
Oczywiście można to wytłumaczyć. Pracą konstrukcji, osuwającym się gruzem, akustyką zamkniętych przestrzeni. Bo nawet jeśli historia ta nigdy się nie wydarzyła dokładnie tak, jak się ją się opowiada mimo wszystko
sprawia, że wydaje się… że nie jest tylko wytworem fantazji dziennikarskiej.
Komentarze
Prześlij komentarz