 |
Wiadomość była lakoniczna, brzmiała jak dziesiątki podobnych, które otrzymuję.
„Dobry wieczór. Jeśli znajdzie pan chwilę, proszę o kontakt. Kilkanaście lat temu ktoś podzielił się ze mną wspomnieniami. Myślę, że to pana zainteresuje”. Usiadłem w fotelu. Obok mój nieśmiertelny brulion z notatkami. Wybrałem numer. Dobry wieczór odezwał się w słuchawce ciepły, nieco drżący głos starszej kobiety. Pracowałam kiedyś w szpitalu. Nigdy nie byłam w Bieszczadach, ale czytam pana posty. I… muszę coś panu opowiedzieć. Słucham uważnie.
To było wiele lat temu. Na oddział trafił starszy, schorowany pan. Jak wielu przed nim. Rak – ostatnie stadium. Był przytomny, kontaktowy. Zleciłam kroplówkę, ale coś mnie uderzyło – nikt go nie odwiedzał. Przez kilka dni ani żywej duszy. Podeszłam kiedyś i zapytałam: A rodzina? Nie mam nikogo. Na tym świecie jestem sam jak palec odpowiedział. Zamilkła na chwilę. W słuchawce słychać było tylko cichy oddech. Pewnego dnia poprosił o spowiedź. Obiecałam, że zadzwonię po księdza jak robiliśmy to wiele razy. Ale wtedy pokręcił głową. Chcę się wyspowiadać pani powiedział. Ksiądz nie da mi rozgrzeszenia. Zamurowało mnie. Powiedziałam, że jestem świecka, nie mogę…Błagał. Proszę… to moje ostatnie chwile…Uległam. To, co usłyszałam, wryło mi się w pamięć tak głęboko, że nigdy nie zapomnę.
Mówił powoli, bardzo wyraźnie jakby każde słowo miało ważyć więcej niż całe jego dotychczasowe życie. Naprawdę nazywam się Iwan… wymieniła nazwisko. Mieszkałem w Bieszczadach. Żona była Polką. Mieliśmy dwie córki. Kochaliśmy się. I wtedy… przyszedł paroch. Przełknął ślinę, a jego głos złamał się, ale mówił dalej. Nie dał mi wyboru. „Masz czas do jutra powiedział albo będziesz patrzył, jak ich męczą. A ty zginiesz na końcu”. Nie wiem… może to sam szatan przyszedł. Najpierw zabiłem żonę. Potem córki. Dom spaliłem. Uciekłem do lasu.Zamilkł na chwilę. Płakał.Następnie wyjechałem na zachód. Zmienione nazwisko. Inne życie. Ale twarze… twarze moich dzieci…i zona one wracają co noc. Każdej nocy. Złapał mnie za rękę. Oczy miał szeroko otwarte, jakby patrzył na coś za moimi plecami. Jeśli istnieje Bóg wyszeptał – niech przygarnie tych, których mam na sumieniu…To były jego ostatnie słowa. Siedziałam obok, niezdolna do żadnego ruchu, oddechu czy myśli. Jak żona i matka – nie mogłam pojąć, jak człowiek może coś takiego uczynić. Jak mógł później żyć.
Dałam na mszę za dusze pomordowanych.
I tylko jedno pytanie nie daje mi spokoju do dziś ile takich historii wydarzyło się w Bieszczadach?
Nie potrafiłem odpowiedzieć na to pytanie.
Komentarze
Prześlij komentarz