 |
Gdzieś pomiędzy wsiami Łuch i Zawój stała kuźnia. Mieszkał tam i pracował kowal Michałko, znany wszystkim w okolicy. Był człowiekiem dobrym i uczynnym nigdy nikomu nie odmówił pomocy, a biedniejszym zdarzało się, że za swoją pracę grosza nie brał. Z żoną miał jedną córkę, Rozalię, którą kochali nad życie. Była piękną, mądrą i bardzo uczynną dziewczyną, choć od urodzenia niewidoma. Pomimo swego stanu starała się pomagać, jak mogła: latem zbierała maliny, zimą tkała sukno. Jej oczami był stary, drewniany kosturek, który towarzyszył jej od dzieciństwa.
Najbardziej lubiła siadywać pod rozłożystym bukiem niedaleko kuźni. Tam śpiewała piosenki i często płakała nad swoim losem. Drzewo zdawało się ją rozumieć gdy Rozalia śpiewała, szumiało liśćmi, a gdy płakała, z jego gałęzi spadały krople, jakby samo płakało wraz z nią. Największym pragnieniem dziewczyny było zobaczyć kolory świata, o których tak pięknie opowiadali jej rodzice. Mijały lata. Wreszcie nadeszła kolejna zima, a wraz z nią dwudzieste urodziny Rozalki. Na dworze szalała zamieć, a rodzina zasiadła do wieczerzy. Wtem ktoś zapukał do drzwi.
W progu stanął starzec o długiej, srebrzystej brodzie, sięgającej kolan, oszronionej od mrozu. Z daleka idę rzekł cichym głosem. Czy mogę choć na chwilę ogrzać się przy waszym piecu? Kowal nie tylko zaprosił go do środka, lecz także zaproponował nocleg i wspólną wieczerzę.
Dobrzy z was ludzie rzekł nieznajomy po posiłku. Za wasze serce chciałbym się odwdzięczyć.Wyjął z kieszeni gliniany pojemnik. Gdy córka zaśnie, nasmarujcie jej powieki tą maścią. Sprawi, że tej nocy przyśnią się jej kolorowe sny. Tak też uczynili. Kiedy Rozalia spała, matka delikatnie posmarowała jej oczy tajemniczym specyfikiem. O świcie dom wypełnił się nagłym krzykiem dziewczyny. Pobiegli do jej izby, a ona śmiała się i płakała jednocześnie. Widziała! Jej oczy ujrzały świat pełen barw. Szczęściu nie było końca. Wiedzieli, że to sprawka starca i jego cudownej maści. Chcieli mu po stokroć podziękować, lecz posłanie było puste. Zdziwili się jeszcze bardziej, gdy ujrzeli spiżarnię pełną jadła i trzy nowe kożuchy leżące na stole. Wybiegli przed dom, by odnaleźć dobrodzieja. Ślady prowadziły ku lasowi, wprost do starego buka. Rozalia objęła drzewo i łzy wdzięczności popłynęły po jego korze.
Na wiosnę zabiły cerkiewne dzwony. Rozalia wychodziła za mąż. Wesele trwało długo, zabawom i hulankom nie było końca.
A jak to w legendach bywa żyli potem długo i szczęśliwie.
Komentarze
Prześlij komentarz