 |
Na końcu kamienistej drogi, wśród pól, gdzie nie ma już chat ani gwaru dawnych mieszkańców, stoi samotna cerkiew. Wzniesiona z dzikiego kamienia, kryje w sobie tajemnicę kopię ikony, której losy od wieków owiane są legendą.
Mówią, że wszystko zaczęło się od lipy i ptaków. Gęsi, które krążyły nad wsią, ujrzały w gałęziach drzewa światło i cudowny obraz Matki Boskiej. Ich gęganiem przywołali mieszkańców, lecz ci nie mieli godnego miejsca, by obraz ugościć. Wozami próbowali przewieźć ikonę do Terek, lecz woły zatrzymywały się na granicy i dalej iść nie chciały. Tak zrozumiano znak: Matka Boska wybrała Łopienkę.
Inni powiadają, że nad drewnianą cerkwią pojawiła się ognista kula, a gdy zgasła, na lipie zajaśniała złotym blaskiem ikona. I znów próbowano ją przenieść, i znów zwierzęta klękały, a ludzie płakali – aż wreszcie ksiądz Andrzej Wawrowski orzekł: „Niech pozostanie tu”.
Od tej pory Łopienka stała się miejscem pielgrzymek. W dniu odpustu, w lipcowym słońcu, przybywały tu tysiące wiernych – Rusini, Pogórzanie, a nawet Ślązacy z Andrychowa. Modlitwy mieszały się z pieśniami, a cerkiew pełna była światła i ludzkiej nadziei.
Dziś w Łopience nie ma już wsi. Cisza spowiła dolinę po wysiedleniach roku 1947. Cudowna ikona trafiła do Polańczyka, a w pustym ołtarzu zawisła jej kopia. Lecz i tak przychodzą tu pielgrzymi – idą drogą przez pola i kamienie, by stanąć w ciszy przed obliczem Matki, która nie opuściła tego miejsca.
Komentarze
Prześlij komentarz