 |
Janko nie pamiętał swojej rodziny. Ojciec zginął w lesie jako drwal, a matka zmarła, gdy miał zaledwie dwa lata. Przygarnięli go obcy ludzie, dając kawałek dachu nad głową i codzienną strawę. Od najmłodszych lat jego domem była obórka tam jadł, tam spał. Przyzwyczaił się do takiego życia. Pracował od rana do wieczora w zamian za wikt i odzienie. Jedyną odskocznią były niedzielne wędrówki w góry. Miał swoje ulubione miejsce stromą skałę, na którą wspinał się, by upajać oczy pięknym widokiem.
Pewnej słonecznej niedzieli szedł swoją znajomą ścieżką, gdy w oddali usłyszał dziwne dźwięki. Ciekawość zwyciężyła. Na skraju głębokiego wykrotu ujrzał potężną wilczycę. Krążyła wokół i drapała darń pazurami. Z głębi dobiegały ciche skomlenia. Janko od razu zrozumiał sytuację małe wilczki wpadły w pułapkę.
Długo patrzyli sobie w oczy z wilczycą. Ta, jakby wyczuwając intencje Janka, cofnęła się o kilka kroków. Ostrożnie zsunął się do głębokiego dołu. Na dnie kuliły się dwie małe kuleczki jeden wilczek był czarny jak najciemniejsza noc, drugi śnieżnobiały. Janko wsadził maluchy pod pachę i wspiął się z nimi na górę. Gdy wychylił się z pułapki, zamarł z przerażenia potężna głowa wilka była tuż przy jego twarzy. W ułamku sekundy poczuł ciepły język na policzku. Rodzina wilków, szczęśliwa, merdając ogonami, oddaliła się w las.
Minęły lata. Janko, jak co niedzielę, wędrował na swoje ulubione miejsce. Tym razem zatrzymało go rżenie koni i błagania o litość. Nie raz słyszał o okrutnych zbójach grasujących w okolicy, którzy łupili karawany kupieckie i byli postrachem gór. Ostrożnie dotarł do miejsca, gdzie zbójcy napadli na karawanę. Widok był przerażający kupcy zbici w gromadę spychani byli na skraj urwiska, skąd mieli wpaść w nurt spienionej rzeki pełnej skał.
Wśród gromady straceńców dostrzegł piękną dziewczynę. Serce zabiło mu mocniej. Z dzikim okrzykiem wybiegł ze swojej kryjówki. Odpowiedzią był śmiech opryszków. Dołączył do reszty, podszedł do dziewczyny i mocno objął ją w ramiona. Jeszcze raz spojrzał na ukochany las, żegnając się z nim.
Nagle potężne wycie rozniosło się po okolicy. Z nieoczekiwanej strony nadciągnęła niezmierzona wataha wilków, goniąc zbójców. Na czele stali dwa ogromne wilki te same, które Janko uratował lata temu.
Wesele Janka i Zosi trwało tydzień. Kupcy, wdzięczni za uratowanie ich towaru, hojnie obdarowali parę złotem i postawili piękną chatę. A wilcza wataha odwiedzała ich do końca życia, wierna i czujna, jak dawni przyjaciele z gór.
Komentarze
Prześlij komentarz