 |
Był upalny czerwiec roku pańskiego 1662. Kupcy wyruszyli z Tyskowej w kierunku Łopienki. Gdy dotarli do przełęczy Hyrcza, rozpętała się okrutna burza. Wąska droga, którą podróżowali, zmieniła się w rwącą rzekę pełną błota i kamieni. Nagle żywioł porwał ze sobą dwa wozy z kupieckiej karawany, a cały dobytek runął do głębokiego jaru. W jednym z wozów znajdowała się kopia obrazu Matki Boskiej Rzymskiej. Wozy przysypane błotem i kamieniami straciły już wszelką wartość handlową, a towary uległy zniszczeniu. W tym czasie jeden z miejscowych zakapiorów szedł na coroczne spotkanie na Durnej. Zauważył obraz wystający ponad błoto i kamienie. Oczyścił go i zaniósł do Doliny Łopienki, zawieszając na lipie. Pasące się w pobliżu gęsi swoim gęganiem zaalarmowały mieszkańców wsi.
Uradzono, by obraz przenieść do Terki, włości której właścicielem był wówczas Aleksander Bal. Ku zdziwieniu wszystkich, rano obraz powrócił na lipę. Odnaleziony został przez osobę niemową, która w momencie ujrzenia obrazu przemówiła, oznajmiając, że znów wisi na drzewie. Jeszcze dwukrotnie obraz odwożono do Terki, a on zawsze powracał na lipę w Łopience. Podjęto ostatnią próbę, w której woły zatrzymały się w miejscowości Polanki dokładnie w miejscu, gdzie dziś znajduje się leśny parking, skąd turyści ruszają ku Łopieńskiej świątyni. Wtedy zrozumiano, że obraz musi pozostać w Łopience.
Aleksander Bal nakazał wówczas wybudować kapliczkę, do której posłużył kamień ze zbocza Durnej. Już w roku 1693 Łopienka słynęła z pięknej kaplicy i obrazu, który cudami obdarzał wiernych. Świątynia przetrwała zawirowania dziejowe, by znów swym blaskiem rozświetlać Łopieńską Dolinę.
Komentarze
Prześlij komentarz