 |
Tam, gdzie kończy się wieś Zawój, a zaczyna Łuh, stała skromna chata. Mieszkała w niej wdowa z córką, Kasią. Obie żyły bardzo skromnie mama szyła odzienie, a Kasia pasła w sezonie trzodę okolicznych gospodarzy. Kasia od urodzenia miała krótszą stopę i ogromną bliznę na twarzy. Wieczorami chodziła do szeptuchy, która mieszkała pod lasem. Tam poznawała tajniki ziół i naparów. Mówiono, że szeptucha utrzymuje kontakt z zakapiorami, a Kasia, jako jedyna kobieta, mogła z nimi rozmawiać. Oni również znali się na sztuce leczenia. Kasia miała jednak dar, o którym nikt nie wiedział potrafiła rozmawiać ze zwierzętami. Dlatego tak chętnie wychodziły z nią w pole. Pewnego dnia, gdy dzień chylił się ku zachodowi, dziewczyna postanowiła nazbierać jeszcze malin. Utykając, poszła w głęboki las. Nagle zamarła kilka kroków od niej, na polanie, siedział ogromny niedźwiedź. W łapie tkwiła ogromna drzazga, której nie mógł sobie sam usunąć. Pomogę rzekła dziewczyna. Niedźwiedź obrócił się i zamruczał. Sprawnym ruchem usunęła bolące drzewce. Jestem Ambroży odezwał się niedźwiedź. Dziękuję. Kasia nazbierała zioła i obłożyła ranę. Zajmując się rannym misiem, nie zauważyła, że obok stoi ktoś inny. Nagle nadciągnęła ogromna burza. Nie bój się, Kasiu rzekł nieznajomy. Dopiero teraz przyjrzała mu się uważniej. Jego włosy skrzyły się jak śnieg w zimie, a z brody wyrastały korzenie drzew. Choć do domu daleko powiedział starzec idzie burza i zapada noc. Z duszą na ramieniu ruszyła za nim. Po chwili stanęli przy pniu potężnej jodły. Zapraszam powiedział starzec.
Kasia wślizgnęła się do dziupli, która nagle otworzyła się jak drzwi. Weszli do ogromnej pieczary. Nad paleniskiem bulgotał kociołek. Zostali zaproszeni do stołu i spożyli razem kolację. Cały czas Kasia myślała o mamie, pewnie wypłakuje oczy. Starzec, jakby czytając w jej myślach, uspokoił ją: Nie martw się, u mamy wszystko w porządku. Poprosiłem szeptuchę, aby uprzedziła, że nie wrócisz na noc. Rano Kasia wstała rześka i wypoczęta. Przy śniadaniu starzec odezwał się: Obserwuję cię od dziecka. Nikomu nigdy krzywdy nie uczyniłaś. Pomogłaś jedynemu z moich podanych należy ci się nagroda. Kasia otworzyła usta ze zdumienia. Chciała coś powiedzieć, lecz nie zdążyła. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki znalazła się nad dziwnym miejscem malutkim stawkiem, w którym woda bulgotała jak w garnku, a wokół roztaczał się piękny różany zapach. Z drżeniem serca zanurzyła stopę w wodzie. Była ciepła jak w bali. Weszła całkowicie i poczuła niewytłumaczalną energię przechodzącą przez ciało. Nigdy wcześniej nie czuła się tak dobrze. Po wyjściu z wody potknęła się, chciała sięgnąć po swój kosturek lecz stopy miała równe, a ciało nabrało pięknej karnacji. Przeglądając się w wodzie, stanęła jak wryta włosy ułożyły się w piękne loki, a z twarzy zniknęły blizny. Kasia zapłakała ze szczęścia. Obok czekała jeszcze jedna niespodzianka piękna suknia i niedźwiedź Ambroży. Doprowadzę cię do domu rzekł niedźwiedź. Droga minęła szybko. Mama, na widok córki, padła na kolana. Łzy szczęścia nie miały końca. Od tego czasu niedźwiedź codziennie odwiedzał ich w chacie. Kasia niedługo potem wyszła za mąż, doczekała się gromadki dzieci i poświęciła życie leczeniu ludzi i zwierząt.
Pamiętajmy dobro zawsze wraca ze zdwojoną siłą.
Komentarze
Prześlij komentarz