 |
Dawno temu, w sercu Bieszczad, dzikie plemiona tatarskie pustoszyły ziemię ogniem i mieczem, zabierając młodych mężczyzn do jasyru, a piękne dziewczyny i kobiety do haremu. W jednej z małych osad żyła niezwykłej urody dziewczyna Carynka. Mówiono, że jak daleka caryca, ma władzę nad zwierzętami. Kiedy szła do lasu na jagody, towarzyszył jej cały leśny orszak sarny, jelenie, ptaki i lisy kroczyły za nią w milczeniu i posłuszeństwie. Na początku ludzie byli zdumieni, lecz wkrótce widok taki stał się codziennością. Aż pewnego dnia nastał sądny czas. Tatarzy napadli niespodziewanie. Mieszkańcy wioski bronili się zaciekle, lecz Carynkę porwano. Najeźdźcy rozbili swój obóz na szczycie góry, a dziewczyna miała być prezentem dla Chana. Mijały miesiące, a Carynka, wierna swojej modlitwie i miłości do gór, nie traciła nadziei. Tatarzy zaczęli obawiać się jej mocy uznali wiarę i spokój dziewczyny za czary. Postanowili ją zgładzić. Gdy nastał świt, wyprowadzono Carynkę na szczyt. Dziewczyna, chcąc zachować w oczach ostatni widok ukochanych gór, nie zamykała oczu. Wtem zza horyzontu wyłoniła się ciemna, burzowa chmura. Niebo zadrżało, a tysiące orłów z okolicznych połonin poderwało się do lotu. Leciały w kierunku Tatarów, krzycząc groźnie, a każdy skrzydlaty wojownik uderzał z siłą natury. Na dźwięk rogu, który w oddali rozbrzmiał jak echo pradawnych gór, najeźdźcy wpadli w panikę i rzucili się do ucieczki, ginąc w przepaściach. Carynka ruszyła w stronę echa rogu, lecz trzy strome grzbiety zagmatwały drogę. Zmęczona, dotarła w końcu na pagórek i ukryła się wśród skał. Nie była sama wokół niej wartę zaciągnęły orły, które strzegły dziewczyny swoją mądrością i siłą.
Rankiem młody myśliwy zauważył potężne skupisko ptaków nad jedną ze skał. Poszedł sprawdzić, co je przyciąga, i jakież było jego zdziwienie, gdy w szczelinie skalnej ujrzał dziewczynę cudnej urody. Wieść o cudownym spotkaniu rozniosła się po wiosce, a radość była niezmierzona. Rychło odbył się ślub, a młodzi zamieszkali w cichej dolinie, gdzie powstała wieś Caryńskie. Góra, na której Tatarzy trzymali dziewczynę, dziś nosi nazwę Połonina Caryńska. A Sława Carynki i jej skrzydlatych obrońców – orłów – wciąż unosi się nad tymi połoninami, przypominając, że odwaga, dobro i odrobina magii potrafią zwyciężyć nawet w najtrudniejszych chwilach.
Komentarze
Prześlij komentarz