 |
Dawno temu, gdy jeszcze dolina Wetlinki była żywa śpiewem i światłem, a wieś Zawój tętniła opowieściami, w cieniu buków i jodeł żył niezwykły łoś. Nikt nie wiedział, skąd przyszedł nie urodził się z ziemi, lecz z mgły, wichru i modlitwy lasu. Ludzie nazywali go Zawojski, bo najczęściej widywano go na ścieżkach wiodących ku Zawojowi. Był ogromny i łagodny. Jego poroże wyglądało jak splecione konary, a oczy świeciły zielenią porannego mchu. Gdy pojawiał się wśród drzew, wiatr cichł, ptaki milkły, a czas jakby stawał w miejscu. Wierzono, że był strażnikiem pamięci. Każde drzewo, które spadło, każdy szept przodków, każde zwierzę, które odeszło z tego świata wszystko przechowywał w sobie. Mówiono, że znał prawdziwe imię lasu i że kiedyś był człowiekiem, który oddał swoje życie, by ratować bieszczadzki świat przed zapomnieniem. Ale czas płynął. Zawój opustoszał. Ludzie odeszli, chaty zniknęły pod mchem i korzeniami. Tylko łoś Zawojski pozostał. Przez długie lata wędrował w samotności, aż pewnego dnia wszedł na wysoką skałę nad Wetlinką, spojrzał po raz ostatni na dolinę i zastygł w bezruchu. Nie umarł. Przemienił się. Z jego ciała wyrosło drzewo potężne, wyrzeźbione przez czas i wilgoć. Korzenie zawisły nad przepaścią jak pysk łosia, a gałęzie wznosiły się ku niebu jak jego poroże. Las przyjął go z powrotem, ale w innej postaci. Dziś, jeśli pójdziesz szlakiem przez rezerwat Sine Wiry i zatrzymasz się przy tej skale, zobaczysz go. Milczy, ale patrzy. Czuwa nad tym, co pozostało – nad ciszą, nad wspomnieniem wsi, nad ostatnim oddechem natury. Niektórzy mówią, że jeśli dotkniesz kory tego drzewa i zamkniesz oczy, możesz usłyszeć szepty dawnego Zawoju. A może nawet bicie serca łosia, który był kiedyś duszą tych gór.
Komentarze
Prześlij komentarz