 |
Legenda o bieszczadzkich aniołach należy do najpiękniejszych opowieści związanych z Bieszczadami. Od pokoleń mieszkańcy wierzą, że anioły wracają na połoniny, lasy i doliny, które pokochały od początku świata.Dawno, dawno temu, jeszcze w czasach, gdy świat był młody, Pan Bóg zesłał swoje anioły na ziemię. Posłał je, żeby odpoczęły, żeby popatrzyły, jak wygląda Jego dzieło. I rozleciały się te anioły na wszystkie strony, każde gdzie indziej.
A kilka z nich trafiło w Bieszczady. I zaraz im się te góry spodobały. Bo tu i szczyty wysokie, i rzeki srebrne, i lasy takie, że dech zapiera. Anioły siadały na połoninach, grzały skrzydła w słońcu, tańczyły w liściach złotych, czerwonych i żółtych. A gdy przyszła jesień, to dopiero miały radość bo Bieszczady wyglądały wtedy jak raj na ziemi.
Ale każdy odpoczynek ma swój kres. Pan Bóg zawołał swoje anioły z powrotem. Jedno po drugim wracały do nieba. I cóż się okazało? Ano, że nie wszystkie były białe. Te z Bieszczad wróciły w barwach gór skrzydła miały zielone jak doliny, złote i czerwone jak bukowe lasy, niebieskie jak wody i niebo.Pan Bóg patrzył i dziwił się A cóż to, moje anioły, tak się odmieniły?A one tylko się uśmiechały i widać było, że sercem zostały w Bieszczadach. Żal się zrobiło Panu Bogu. I rzekł tak: Skoro tak tęsknicie, to pozwalam wam czasem wracać. Ale wracajcie cicho, żeby ludzie nie spłoszyli się waszym blaskiem.
I tak już zostało. Od tego czasu w Bieszczadach, gdy kto dobrze popatrzy, może dostrzec anioła. To przy potoku przysiądzie, to w cieniu buka skrzydła odpoczywa. A nieraz i na połoninie usiądzie, patrząc na zachód słońca.
I powiadają starzy ludzie: kto zobaczy takiego anioła, ten już zawsze będzie tu wracał.
Komentarze
Prześlij komentarz