 |
Miałem wtedy dziesięć lat wspomina pan Czesio. Mieszkaliśmy na obrzeżu wsi Radoszyce. Pewnego dnia wojsko prowadziło przez wieś ujętych banderowców. Szli brudni, nieogoleni, z twarzami złamanymi. Jeszcze niedawno byli panami życia i śmierci na tych ziemiach, a teraz wyglądali jak złapane zwierzęta. W jednym z nich rozpoznaliśmy syna sąsiada. Później ojciec znalazł w gazecie krótką wzmiankę o procesie i wyrokach, jakie zapadły.
Minęło dwadzieścia lat. Był rok 1968 albo 1969, zimny listopadowy wieczór. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłem i od razu go poznałem. Pomimo upływu lat, twarz pozostała ta sama. Poznajesz mnie? zapytał cicho. Skinąłem głową. Potrzebuję szpadla ciągnął a twoja żona niech naszykuje prowiantu na kilka dni. Ciarki przeszły mi po plecach. Z obórki przyniosłem szpadel i podałem go „sąsiadowi”. W domu opowiedziałem wszystko żonie. Do rana nikt z nas nie zmrużył oka. O świcie, obok obórki, leżał szpadel. A pod nim trzy złote pięciorublówki.
Kusiło mnie, nie ukrywam. Ale domyślałem się, że złoto pochodzi ze skrytki banderowców i ocieka krwią niewinnych ludzi. Postanowiłem więc zanieść je na komisariat. Spisali protokół, pokiwali głowami, podziękowali i wróciłem do domu.
Lata mijały. Pewnego razu, do jednego z luksusowych domów wczasowych podjechał samochód na rejestracjach RFN. Przywiozłem tam wtedy drzewo na opał. Wysiadł z auta i znów poznałem od razu mojego „sąsiada”. Pobiegłem na komisariat i opowiedziałem o wszystkim. Kolega milicjant wysłał patrol, ale dokumenty przybysza były w porządku. Imię i nazwisko nie miały nic wspólnego z tym, które znałem. Wyjaśniał, że przyjechał z sentymentu bo jego przodkowie walczyli tu w czasie pierwszej wojny.
Ta sytuacja nie dawała mi spokoju. Od znajomej recepcjonistki poznałem jego rozkład dnia. Codziennie po śniadaniu ruszał w góry i wracał dopiero wieczorem. Z kwaterunku prowadziła tylko jedna droga, rozdzielająca się na dwa szlaki. W lesie, obok rozwidlenia, postanowiłem czekać. I przyszedł. Minął mnie, a po dwustu metrach skręcił w las. Potem jakby się pod ziemię zapadł. Czekałem kilka godzin, lecz nie wrócił. Spróbowałem jeszcze dwa razy, za każdym razem kończyło się tak samo.
Wielokrotnie chodziłem w miejsce, gdzie znikał. Grzebałem szpadlem, przesuwałem kamienie i korzenie. Bez skutku. Po tygodniowym pobycie człowiek wyjechał, niepokojony przez nikogo. Ku uciesze personelu zostawił w koszu na śmieci nowe ubrania.
Po co przyjechał? Czego szukał? Co znalazł? Tę tajemnicę znają tylko karpackie lasy.
Komentarze
Prześlij komentarz