 |
Na skraju wsi Jaworzec stała chyża, w której mieszkał drwal Wasyl z żoną Anną i córką Kaliną. Tego dnia za oknem szalała zamieć. W łóżku leżał chory Wasyl, a w kącie izby żona z córką płakały cicho. Sprowadzona z Cisnej szeptucha paliła zioła i odczyniała swoje zaklęcia, próbując powstrzymać chorobę. W końcu westchnęła smutno: Nic już nie mogę uczynić, choroba toczy go okrutnie…Lament w izbie stał się jeszcze większy. Z żalu serce zielarki zadrżało. Spojrzała na rodzinę i wyszeptała: Pomóc może tylko „zioło życia”. Rośnie w głębokiej jaskini na zboczu góry. Wielu próbowało je zdobyć, lecz nikt nie wrócił…Po tych słowach zniknęła w wirującym śniegu.
Kalina nie wahała się ani chwili. Do torby wrzuciła kaganek, trochę jedzenia i glinianą butelkę z wodą, ciepło się ubrała i ruszyła ku górze. Brnęła przez zaspy, gdzie nie zapuszczał się żaden śmiałek. Wejście do jaskini znalazła przy źródle. Z duszą na ramieniu zapaliła kaganek i weszła w mroczne czeluści. Nagle zamarła. W oddali migotały zielone oczy. Przypomniała sobie opowieści o duchach tej jaskini, a włosy stanęły jej dęba. Przed oczami stanął obraz umierającego ojca. Nie poddam się szepnęła. To, co zobaczyła dalej, sprawiło, że na moment zamarła w miejscu. Na środku jaskini leżały dwa ogromne wilki. Jedna z nich, wilczyca, miała głęboką ranę, z której sączyła się krew. Nie było czasu. Kalina ściągnęła koszulę i opatrzyła ranną, podała też wodę, którą wilczyca piła zachłannie. W międzyczasie wilk zniknął bezszelestnie, a gdy dziewczyna podniosła wzrok, zobaczyła go z tajemniczą rośliną w paszczy. Domyśliła się, że to „zioło życia”.
Do domu wracała jak na skrzydłach. Wieczorem podała ojcu napar z cudownego ziela. Po kwadransie ustąpiła gorączka, a rankiem choroba całkowicie zniknęła. Kalina opowiedziała rodzicom o swojej niezwykłej przygodzie. Decyzja zapadła natychmiast. Przygotowano sanie i ruszono z pomocą do jaskini. Ranną wilczycę przykryto kożuchem, a jej partner towarzyszył im w drodze powrotnej.
Opatrunki i troskliwa opieka sprawiły, że wilczyca szybko wracała do zdrowia. Gdy nastała wiosna, pewnego poranka z lasu wybiegła ogromna wilcza wataha. Radośnie przywitała Kalinę i jej rodziców wyciem, dziękując za uratowanie. Od tego czasu wilki nie czyniły szkód mieszkańcom Jaworca, a uratowana wilczyca często towarzyszyła Kalinie i jej rodzinie podczas leśnych wędrówek.
Komentarze
Prześlij komentarz