Czerwona wstążka i zgliszcza

 

Nadzieja. Słowo które budzi wiele emocji.Nie ma takiego człowieka który tego nie doświadczył .Historia tą zaczyna się lipcowego dnia 1943roku.17 letni Władek po całym dniu ciężkiej pracy na gospodarstwie nie mógł usnąć.W izbie było gorąco. Postanowił przenieść się do stodoły. W pobliskiej rzecze wesoło kumkały żaby a zapach siana dobiegał z pobliskich łąk. Było grubo po północy gdy zbudziło go szczekanie psów i odgłos motorów. Zerwał się na równe nogi. Do wioski zbliżała się kolumna ciężarówek. Chyłkiem wybiegł do ogrodu. Nie było szans na ostrzeżenie najbliższych. Niemcy w okamgnieniu otoczyli wieś. Mieszkańcy malutkiej osady położonej wśród lasów wyrwani ze snu spędzania byli na mały placyk. Język niemiecki mieszał się z ukraińskim. Zbitą gromadę ludzi zaczęto wpędzać do stodoły w której przed chwilą nocował. Nie przypuszczał że za chwilę będzie świadkiem zbrodni na swoich najbliższych i sąsiadach. Drzwi zaryglowano i oblano benzyną. Stodoła zapłonęła jak pochodnia. Słychać było nieludzki płacz i wycie żywcem palonych ludzi. Po kolei płonęły kolejne domy. Władek wiedział że wieś związana była z partyzantką. Sam był łącznikiem. Pobiegł ile sił w nogach przez las do partyzanckiego oddziału.W kilku słowach opisał tragedię jaka się wydarzyła. Gdy partyzanci przybyli na miejsce zastali tylko dopalające się zgliszcza. Wydobyli zwęglone szczątki ludzkie i pochowano je w zbiorowej mogile naprędce wykopanej na tyłach stodoły. Na kopczyku ziemi wyrósł brzozowy krzyż. Tyle pozostało z mieszkańców małej wsi. Władek pozostał na stałe w oddziale. Brał udział w wielu partyzanckich akcjach i potyczkach. Skończyła się wojna odział Batalionów Chłopskich został rozformowany. Pozostał sam jak palec. Zgłosił się na ochotnika do Milicji Obywatelskiej. Został przydzielony do ochrony transportów kolejowych na małej stacyjce. Na której otrzymał mały służbowy pokoik. Trauma jaką wywarły wojenne przeżycia sprawiła że był zamknięty w sobie i małomówny. Pewnego dnia na peronie spotkał ludzi. Byli to uciekinierzy z okolic Leska. Opowiadali strasznie historie o rzeczach jakie się tam działy. Ta ziemia pomimo zakończenia wojny nadal spływała krwią niewinnych ofiar. Nazajutrz stawił się u komendanta z prośbą o przeniesienie w Bieszczady. Na pytanie co go skłoniło. Padła odpowiedź.Niemcy i Ukraińcy wymordowali mi całą rodzinę. Nic wtedy nie mogłem zrobić. Nie chcę siedzieć tu bezczynnie gdy tam mordują ludzi. 3 dni później znalazł się w Sanoku by kilka godzin później zasilić szeregi jednego z lokalnych posterunków Milicji.Nowy szef zapytał Władka czy umie jeździć konno. Potrzebny był goniec. Chłopak od dziecka zżyty był z tymi zwierzętami. Rozpoczęła się trudna misja.Przewoził rozkazy i lekarstwa. Był łącznikiem pomiędzy poszczególnymi jednostkami WOP a posterunkami Milicji. Był jesienny ciepły dzień. Władek właśnie dowoził kolejny meldunek do jednostki i spożywał smaczny posiłek. Większość żołnierzy przebywała poza jednostką w pogoni za jedną z sotni UPA. Rozległ się alarm. Mały chłopiec przynosił wiadomość że kilka kilometrów dalej we wsi 2 osoby rabują krowy mieszkańcom. Sformowano mały kilkunastoosobowy odział do którego przyłączył się Władek. Nie było żadnego środka transportu więc drogę musieli przebyć pieszo. Do wsi mieli ok 2 godz marszu. Gdy już mieli za sobą grubo ponad połowę drogi na leśnym zboczu posypały się strzały. Wpadli w zasadzkę. Władek poczuł potężne uderzenie w ramię. Runął wprost ze skarpy do rwącej rzeki. Zimna woda przywróciła mu przytomność którą stracił spadając. Na górze trwała zażarta walka. Obejrzał się nie miał broni. Lewa ręką wisiała bezwładnie a ramię mocno krwawiło. Po chwili odgłosy walki ucichły. Postanowił za wszelką cenę ratować swoje życie. Wiedział że liczy się każda sekunda. Kilkaset metrów dalej natrafił na zawalone do wody drzewko i potężną jamę wymytą przez wodę .Z koszuli zrobił prowizoryczny opatrunek i temblak. Tak przesiedział w zimniej wodzie do wieczora czuł się coraz słabszy. Nie wychodząc z wody ruszył w dół strumienia. Na skraju lasu ujrzał światła kilku domostw. Wiedział że o własnych siłach nie dojdzie był coraz słabszy i trawiła go gorączka. Długi czas obserwował jedną z chat położoną najbliżej lasu. Gdy tylko zgasło światło zapukał do drzwi. W chyży zabłysło światło.W progu stanął gospodarz. Zakrwawiony mundur był chyba przepustką. Bez słowa wciągnął Władka do sieni. Jestem Polskim żołnierzem rzekł Władek. A ja człowiekiem odparł gospodarz. Szybko ściągnął resztki munduru. Zona i córka w mig były przy nim. Szybko opatrzono ranę. Nie możesz tu zostać ale iść też nie dasz rady. Zafrasował się gospodarz. Jeśli cię tu znajdą nasz wszystkich czeka śmierć. Ukryje cię w chlewiku na stryszku tam nikt nie zagląda. Opatrzony nakarmiony Władek wylądował na sianie w małej obórce. Codziennie Anna córka gospodarzy zmieniała mu opatrunki i donosiła żywność. Po tygodniu minęła gorączka. Nie mógł dłużej narażać siebie ani gospodarzy. Banderowcy byli tu częstymi gośćmi. Słyszał kilkukrotnie jak przychodzili po jajka. Doskonale wiedzieli że jeden z żołnierzy umknął z zasadzki. Przeszukiwali las o okolicznym mieszkańcom kazali meldować o każdym zauważonym obcym. O tym wszystkim opowiedziała Władkowi Anna. Czas było opuść to miejsce. Ustalono że gdy będzie jeszcze ciemno Władek ukryje się na wozie pod słomą. A gospodarz nałoży tam kiła worków ziemniaków. Często jeździł z płodami rolnymi do pobliskiego miasteczka. Wiec nic nikomu nie wyda się podejrzane. Podroż minęła szczęśliwie.Władek na peryferiach opuścił wóz i pożegnał się z gospodarzem. Na posterunku witali go ze łzami w oczach figurował już na liście zaginionych w akcji. Rekonwalescencja miała swoje dobre strony. Potajemnie kiedy tylko mógł spotykał się z Anną. Mieli swoje miejsce były to piwnice spalonego dworu na obrzeżach miasteczka. Sotnie które grasowały w okolicy przeniosły się w pobliże granicy. W okolicy nastał spokój. Gdy widział się ostatni raz z Anną obiecali sobie że gdy wszystko się skończy. Odbędzie się ich wesele a ślub wezmą w cerkwi.Pożegnali się czule. Dostał od swojej ukochanej czerwoną wstążkę którą wiązała swój warkocz. Przez kilka tygodni ścigał banderowców którzy próbowali przedostać się przez granicę na zachód. Nastał wreszcie czas powrotu. Jak na skrzydłach biegł do wsi gdzie mieszkała Ania. To co zobaczył wprawiło go w osłupienie. Po domach zostały tylko zgliszcza. Usiadł na progu spalonej chyży gospodarzy którzy kiedyś udzielili mu pomocy i zapłakał. Przekorny los po raz kolejny wbił mu nóż w serce. Na strażnicy dowiedział się że wieś została wysiedlona w ramach akcji ,, Wisła,,. Próby ustalenia miejsca pobytu spełzły na niczym. Niestety wszystkie dokumenty tkwiły w sejfach UB. W każdej wolnej chwili odwiedzał to miejsce z nadzieją że może ktoś przyjedzie, kogoś spotka. Niestety mijały lata. Zarosły olchą ślady dawnej wsi.Władek skończył szkołę średnią a potem studia. Cały swój wolny czas poświęcał na naukę. W czasie urlopów wyjeżdżał by poszukiwać swoją ukochaną o której cały czas pamiętał. Niestety ludzie wysiedleni nie byli skorzy do pomocy. Tak mijały lata.Był rok 1966. Władek został dowódcą strażnicy WOP gdzieś w Beskidzie Niskim. Pewnego jesiennego dnia na biurko zadzwonił telefon. Sprawa była bardzo poważna. Na terenie ochranianym przez jego ludzi może dojść do przekroczenia granicy. Nie są to jednak zwykli przemytnicy a bardzo groźni przestępcy. Do pomocny dostanie żołnierzy którzy przyjadą za kilka godzin z Rzeszowa. Nie wiedział wówczas że jest to element szkolenia żołnierzy jednostki specjalnej która wtedy powstawała w Polsce . Przybyłych żołnierzy ulokował w szkole. Rankiem mieli ruszyć na akcję .Rozkaz brzmiał wyraźnie ująć żywcem za wszelką cenę. Władek wydał ostatnie dyspozycje. Nie chciał nikogo narażać. Potrzebna była szpica która szła by na czele tyraliery .Na ochotnika zgłosiło się 3 chłopaków. Włodek szedł na czele szpicy. Za dużo niewinnej krwi wsiąkło w tą ziemię. W pewnym momencie zauważyli grupę ludzi. Ubrani byli w zielone kombinezony. Na okrzyki stać zaczęli uciekać. Żołnierz który szedł najbliżej zaczął biec by odciąć im drogę. Przed nim był głęboki jar a za nim rozciągały się bagna. Wszystko trwało ułamki sekund. Jeśli tylko chłopak sforsuje jar wpadnie w trzęsawiska. Ruszył w pogoń za młodym żołnierzem. Niestety ten był tak zaaferowany pościgiem że nie słyszał słów dowódcy. Z impetem prawie równocześnie wpadli na zawaloną jodłę która stanowiła j pomost na głębokim jarem. Niestety spróchniałe drzewo nie wytrzymało ciężaru obu mężczyzn. Runęli w dół. Przytomność odzyskali w szpitalu .Leżeli obok siebie zagipsowani ale żywi. W drzwiach stanęła pielęgniarka. Przyniosła rzeczy osobiste.  Jak masz na imię zapytał Władek . Staszek odparł młody chłopak. Z portfela wysunęło mu się zdjęcie. Władek zamarł.Kto to jest.Moja matka odparł zdziwiony Staszek. Po policzkach Władyka popłynęły łzy. Leżał na sali z własnym synem. Po ponad 20 latach odbył się ślub Ani i Władka. Tak jak sobie wymarzyli w małej wiejskiej cerkwi rozbrzmiały weselne dzwony. W ławkach zasiedlili zarówno rodzice Ani którzy kiedyś uratowali mu życie jak i koledzy z którymi walczył.