 |
Krwawe luny rozjaśniały nocne niebo. Ucieczka była jedyną formą ratunku. Kilkadziesiąt osób dotarło do Sokolik, opowiadając okolicznym mieszkańcom o bestialstwach banderowców. Pragnęli żyć w spokoju, szukając nowego miejsca na ziemi. Okolice Tarnawy i Mucznego były wówczas opanowane przez banderowskie sotnie, zaprawione w krwawej profesji, stacjonujące w okolicach Bukowego Berda. Z Sokolik wyruszyli w swoją ostatnią drogę i dotarli do leśniczówki „Branzberg”, gdzie Franciszek Król przyjął ich w gościnne progi. Rankiem 15 sierpnia 1944 roku upowcy otoczyli polanę. Sotnia „Oscypa” rozpoczęła rzeź niewinnych ludzi. Nie padł ani jeden strzał. Ginęli od toporów, wideł i kos. Dzieci na oczach matek, żony na oczach mężów.
Syn leśniczego, powracający z ukrycia od dziewczyny, był świadkiem zbrodni. Przerażony uciekł do Sokolik, by opowiedzieć o okrutnej rzezi. Targany niepokojem, powrócił jednak do leśniczówki. Ujęty przez bandytów został zamordowany w męczarniach. Był jeszcze jeden świadek egzekucji, który dopiero po kilkudziesięciu latach odważył się mówić o tym, co widział. Około trzech dni po zbrodni na miejsce przybył oddział Polskiej Samoobrony. Odnaleźli zmasakrowane zwłoki Polaków. Pospiesznie licząc, wyszło 74 osoby, ktoś nieśmiało szepnął „75…”. Bojąc się banderowców, kilku z członków oddziału odmówiło modlitwę i odeszło. Co stało się z ciałami? Do dziś pozostaje to tajemnicą. Oficjalne źródła podają, że zwłoki wchłonął las. Badania prowadzone do dzisiaj nie pozwoliły zlokalizować żadnej zbiorowej mogiły. Możliwe, że ciała zostały wrzucone do studni lub ukryte w jednym z opuszczonych banderowskich bunkrów.
Staraniem miejscowych leśników, w 2010 roku na polanie stanął dębowy krzyż i pamiątkowy obelisk, upamiętniający ofiary tej strasznej zbrodni.
Komentarze
Prześlij komentarz