 |
Nad wsią niebo zrobiło się purpurowe. By po chwili przejść w kwistoczerone. Starzy mieszkańcy żegnali się nabożnie.To zły znak szeptali. Po chwili chmury przybrały barwy czerni. Mieszkańcy wsi uciekali w popłochu z pola. Był czerwiec czas sianokosów. Olbrzymia chmura zawisła nad pobliską górą. Nikt nie pamiętał takiego ładunku piorunów. Uderzały jeden po drugim tak jakby chciały rozłupać wzgórze na pół. Przypomniano sobie starą historię. Mówiono że budzi się ,,zło,, W oknach domów zapalono świece. Nikt z mieszkańców nie spał tej nocy. Minęło kilka dni. Na rozstaniu leśnych dróg znaleziono ciało najstarszego mieszkańca. Nie odszedł jednak w sposób naturalny. Na twarzy miał wypalone dziwne znamię. Odżyły dawne opowieści. Góra otworzyła wrota piekieł. Kolejne dni przyniosły obfite deszcze. Góry spływały strumieniami wody. Mieszkańcy siedzieli w chyżach. Wreszcie wyszło słońce. Wokół domostw odkryli dziwne ślady. Nie były to żadne znane tropy zwierząt. Wyglądały jak skrzyżowanie osła z koniem. Wiedzieli że siła nieczysta krąży po wsi. Blady strach padł na ludzi. Według wierzeń polował na najładniejszą pannę we wsi. Lament zrobił się okrutny. Jak zaradzić złu jak go pokonać. W starych księgach cerkiewnych paroch odnalazł ratunek. Czarta mogła pokonać dziewczyna tylko jego bronią. Ogniem co od świecy w czasie nabożeństwa zostanie odpalony. Z duszą na ramieniu najładniejsza panna odpalila ogień do kaganka. Przed nocą ukryła się w piwnicy. Czekała choć serce w piersiach biło z ogromną siłą. Wyszedł. Twarz mu płonęła miał skórę pokrytą sierścią. Ogon wlókł po ziemi. Z głowy wyrastały rogi. Odpaliła pochodnię i kiedy czort był odwrócony. Rzuciła płonąca żagiew na jego plecy. Krzyk rozległ się straszliwy. Bestia wskoczyła do studni. Rankiem mieszkańcy zasypali studnię kamienicami. Po kilku dniach w tym miejscu stworzył się dziwny okrąg. Studnia zapadła się a ziemia bulgotała. Postanowiono opuścić to miejsce. Przeniesiono się do osady poniżej. Kiedy chciano odwiedzić groby zmarłych. Udawano się tam z procesją. Nikt nie odważył iść się tam samemu. Ta opowieść pani Helena usłyszała od swojej mamy. Była wtedy małą dziewczynką. To jej prababcia pokonała zło. Jako młoda osobą studiowała wtedy geologię. Mamę deportowano w ramach ,, Akcji Wisła,, lecz przekaz rodzinny pozostał. W ramach praktyk studenckich zawędrowała w okolice Gorlic. Stąd było już rzut beretem w Bieszczady. Młoda dziewczyna postanowiła sama zobaczyć to dziwne miejsce. Choć mama przestrzegała by pod żadnym pozorem nie próbowała tego robić. Stąpała twardo po świecie. W żadne zabobony, gusła i dziwne opowieści nie wierzyła. Brała to na karb ludowej fantazji. Kwaterę znalazła bez trudu. Przemiła gospodyni była bardzo rozmowna. Helena zapytała ją o wysiedloną wieś oraz o przysiółek w którym działy się te dziwne rzeczy. Gospodyni spochmurniala. Proszę tam nie iść. Tam nawet ptaki nie śpiewają. W jesienne pochmurnie noce dziwne rzeczy się tam dzieją. Widać jakieś kolorowe światła i głosy słychać. Helena miała jednak swój plan. Skoro świt spakowała plecak i aparat. Był to sprzęt najwyższej klasy. Siostra mamy po wojne została w Niemczech. Nie miała nikogo więc dbała o dziewczynę jak o własną córkę. Drogą biegła przez las. Słońce prażyło niemiłosiernie. W pewnej chwili zorientowała się że nie słychać śpiewu ptaków. W oddali zobaczyła drewniane kuślawe krzyże. Na inskrypcjach ledwo widocznych odnalazła przodków. Z plecaka wyciągała znicze w glinianych formach. Z opowieści mamy wiedziała że ma iść pod górkę wzdłuż strumienia. Ruszyła plecak ciążył tak jakby niosła tam kamienie. Jakby ktoś lub coś nie chciało by tam dotarła. Okrąg o średnicy ok.10 metrów nie sposób był nie zauważyć. Pierwszy raz w życiu widzała coś takiego. Ziemia jakby się gotowała. Nad nią unosiły się opary nie to mgły nie dymu. Postanowiła to uwiecznić na zdjęciach. Czuła się coraz gorzej. Jakiś wewnętrzny lek przeszywał ciało. Spojrzała na zegarek. Wskazówki w szaleńczym pędzie wirowały dokładnie w drugą stronę. Puściła się biegiem , byle jak najdalej od tego miejsca. Na plecach czuła jakby czyjś oddech. Zziajana wpadła do pokoju. Długo nie mogła ochłonąć. Gospodyni domyśliła się gdzie była. No cóż ostrzegałem. Helena wróciła do swojego rodzinnego miasta. Pierwsze kroki skierowała do zegarmistrza i fotografa. Gdy przyszła odebrać zegarek padło dziwne pytanie. Była pani w kosmosie czy na dnie oceanu. Tryby są powiginane jakby działało na nie ogromne ciśnienie. 40 lat naprawiam zegarki czegoś takiego nie widziałem. Większa niespodzianka czekała na dziewczynę u fotografa. Mistrzowskie zdjęcia z dymu wychodzi postać gratuluję. Na zdjęciach widocznie było coś. Ciężko opisać ni to zarys człowieka coś co znamy z opowieści o duchach. Na pewno nic takiego nie widzała będąc tam. Kiedy Helena przyniosła zdjęcia do domu zaczęły działać się dziwnie rzeczy. Szafki same się otwierały. Kwiaty zwiędły. Ktoś pukał w szybę. Postanowiła spalić zdjęcia i kliszę. Zamiast charakterystycznego swądu palonych zdjęć i kliszy poczuła zapach siarki. Od tamtej pory wszystko wróciło do normy. Drugi wymiar bieszczadziego kresu
Komentarze
Prześlij komentarz